mma ON ee 


„liefde en toegenegenheid hebben wij genoeg gehad, en daarin is van onze 
zijde geen verandering gekomen; de schuld lag niet aan ons, zij lag aan vader en 
moeder.” Mochten onze vader en moeder misdreven hebben „hernam prinses Boeng- 
soe, ’t zou niet behoorlijk zijn, dat zij de minsten waren; maar ’t is aan ons, om 
tot inkeer te komen. 
Nadat zij langen tijd geredetwist hadden, begaf Moerai Randin zich naar 
haar ouders en weeklagende riep zij: wdit is er dan van uw rijkdom en grootheid 
geworden, als loon dat ge steeds instemdet met het geen anderen zeiden en altijd den 
wil van den Toeankoe volgdet.” En toen vader en moeder begonnen te schreien zeide zij : 
„Waarover weent gij, vader! als ik toch denk aan hetgeen er vroeger geschied is, hoe 
boos vader op Mandjau was, hoe hem wat rijst en water werd geweigerd, hoe hij met 
een steen gesmeten en met kokend water overgoten werd, dan was dit toch de schuld 
van u. Het was dan ook daarom dat ik, met deernis vervuld, mijn woning verliet en 
geen liefde voor vader en moeder meer gevoelende, alleen toegenegenheid voor mijn 
broeder bleefbehouden. Geen goud of zilver verlangende , reikhalsde ik slechts naar mijn 
broeder, die het verlies van mijn sawah’s en ladang’s , mijn goud en zilver zou vergoeden.” 
Op het hooren van deze woorden, deden de ouders niets dan schreien. Zij dachten terug 
aan het kwaad, door hen bedreven. „Moerai Randin!” sprak nu prinses Boengsoe, 't is 
onnoodig over het vroeger gebeurde te spreken, laten wij dit ver uit onze gedachten bannen.” 
Eindelijk begon Rangin Pamenan op de taboeh larangan te slaan en terwijl 
andere taboeh'’s rechts en links antwoord gaven, kwam de groote menigte toestroo- 
men. Toen zij om opheldering vroegen waarom de taboeh geslagen werd, antwoordde 
Rangin Pamenan: /’t is niet omdat wij kwaad te vergelden hebben of omdat wij een 
geschil beslechten willen. Treedt daarom allen binnen, groot en klein, oud en jong, 
mannen zoowel als vrouwen !” 
Er werden zeven buffels geslacht; alle panghoeloe's en vorsten in het land- 
kwamen bij een en er waren vier rechters tegenwoordig om de oneenigheid tusschen 
Mandjau en zijn ouders uit den weg te ruimen. Nadat Rangin Pamenan nu alles 
verteld had, wat hij zeggen wilde en alle panghoeloe’s met hem instemden vervolgde 
_ hij „Mandjau Ari, mijn vader! neem nu genoegen met het geen ik gezegd heb, 
_ opdat het geschil geeindigd zij. Maak uw hart rein, tegenover uw vader en kom 
terug van uw oordeel omtrent uw moeder.” Mandjau Ari stemde toe en zijn vader 
_ insgelijks, waarna men zich samen tot God wendde en met een gebed besloot. Toen de 
malim’'s gebeden hadden en klaar waren met eten en drinken, sprak Rangin Pamenan 
vpanghoeloe's in dit gewest van het eene einde tot het andere! luistert goed naar 
hetgeen ik zeggen zal! laat de kampoeng een panghoeloe en dit land een vorst 
hebben, want langen tijd waren zij zonder bestuur. Laten wij thans dien vorst 
benoemen en moge dit worden mijn vader, die den naam draagt van Mandjau Ari!” 
Niemand van de menigte gaf antwoord en met algemeene stemmen werd zijn vader 
tot vorst verheven. Ieder ging nu naar huis terug. Zoo moet de toegenegenheid 
zijn van hen, die ouders bezitten. 


