D= 
Na verloop van eenigen tijd zeide Rangin Pamenan: „mijn vader, Mandjau 
Ari! ik ben toch nog niet te vreden; en zal dit eerst zijn, indien de schuld aan ons 
voldaan en onze schande uitgewischt is, als vader dien onderwijzer om het leven 
brengt, dan eerst zal ik vrede hebben.” Hoe kunt ge er van spreken hem te ver- 
moorden antwoordde Mandjau Ari; een onderwijzer mogen wij niet weerstreven, noch 
hem dooden; want een onderwijzer blijft altijd onderwijzer. „Wat dat betreft hervatte 
Rangin Pamenan, 'tis waar, wat vader zegt; maar de wetten onzer voorouders zeggen: 
tegen onrechtvaardige vorsten mag men zich verzetten, rechtvaardigen moeten geeerbie- 
digd worden. Hoeveel te meer is dit dus met onzen onderwijzer, dien wij mogen 
dooden, omdat hij geen waarheid leerde en geen onderwijs gaf in het geen goed is. 
Hij mag vermoord worden, want zijn onderwijs deugde miet. Die van nu tot iu 
eenwigheid den naam van onderwijzer mag dragen, is alleen hij wiens lessen ten 
eenemale goed zijn en die leert wat deugdzaam is en zulk een mogen wij niet onge- 
hoorzaam zijn. Wil daarom luisteren naar mijn verzoek om hem te dooden.” Hoe 
kan ik toch bevelen, hem om het leven te brengen!” „Indien gij bevreesd zijt, hem 
te dooden hernam Rangin Pamenan, geef ons dan de vrijheid daarvoor.” Hierop 
antwoordde Mandjau Ari: wVerbieden doe ik het u niet, doch gelasten evenmin, 
handel naar uw eigen goeddunken.” 
Nu sprak Rangin Pamenan: „Radjö Njojö, wij zullen den toeankoe om het 
leven gaan brengen; vader heeft er geen zin in en daarom zullen wij het doen, op- 
dat daardoor onze schande uitgewischt worde.” „Als gij er zoo over denkt, ant- 
woordde Radjó Njojö, dan zal ik u volgen.” 
Op een vrijdag gingen zij naar de moskee. De lieden hadden reeds gedaan 
met bidden en zouden den tempel verlaten. wZegt gij allen, die hier vergaderd zijt !”” 
sprak Rangin Pamenan, is si Labai Pandjang op dit oogenblik in de soerau? Ik 
ben iets van plan met hem. De menigte werd vertoornd, toen zij zulke woorden 
hoorden; sommigen sloegen met het geen zij in de hand hadden, anderen staken met 
hun dolken; Toen de menigte zoo deed, zeide Rangin Pamenan; vik ga geen stap 
uit den weg, ik wijk geen schrede achteruit; als ik er door wil, zal ik er toch 
door.” Hij begon rechts en links te slaan, zoodat de menigte uit elkander stoof en 
toen nu toeankoe Labai Pandjang alleen over bleef, begaf hij zich naar de soerau. 
„Wel si Labai Pandjang!”’ sprak Rangin Pamenan „wat doet gij in de soerau, wat 
onderwijst gij hier?” Er volgde geen antwoord. Rangin Pamenan vervolgde: „Ra- 
djo Njajo! kom hier!” Radjo Njajo kwam aanloopen (en zeide): ik zal hooren naar 
het geen gij te zeggen hebt.” „Wij zullen den Toeankoe ieder bij een been nemen, 
want zijn zonden zijn vele; hij was boosaardig tegen over zijn leerlingen en dit zal 
nu het loon voor zijn slechtheid, de vergelding voor zijn misdaden zijn.” Zij gre- 
pen hem vast bij beide beenen, zonder dat de toeankoe zich verdedigde, zij sleepten 
hem naar het erf en van daar naar hun woning. Hij schreeuwde en smeekte om ver- 
giffenis, doch zij gaven hem geen vergeving. Toen zij eenigen tijd onderweg waren, 
had hij een onuitsprekelijke pijn. Dit was de straf voor den toeankoe. Op het erf 
