


EO 
aangekomen smeten zij hem daar neer. Nu kwam prinses Boengsoe aansnellen zeg- 
gende: vmijn zoon „Rangin Pamenan! een onderwijzer durft gij zoo te behandelen, 
_ hem die imam in de moskee is! Indien men ons eens komt aanvallen, indien men 
‘eens onderzoek komt doen, en er dan twist en strijd ontstaan!’ Rangin Pamenan 
antwoordde: „maak u daarover niet ongerust moeder! Mocht er iemand schaamte 
over gevoelen en mocht men opheldering verlangen, wel nu laat men dan hier ko- 
men. Ik ben aan niemand verantwoording verschuldigd, want ik ben hier de baas.” 
Zij plaatsten den toeankoe in een kuil, zijn schouders dienden om op te stappen en 
zijn hoofd om de voeten af te vegen. Zoo is de straf voor hen die zondigen en 
nimmer waarheid spreken; zoo is hun loon. 
Benigen tijd nadat zij den toeankoe in den kuil geplaatst hadden, zeide Ra- 
ngin Pamenan: „daar hij niet oprecht jegens de menschen was en geen vertrouwen 
in God stelde, was dit zijn loon, en moest hij dit ondervinden. Nadat nu gedu- 
rende een paar weken zijn schouders gediend hadden om er op te trappen en zijn 
hoofd om er de voeten aan af te vegen, was de toeankoe dood en sprak Rangin Pa- 
menan: rpwij hebben geen zonde jegens God bedreven, zijn dood is niet aan ons te 
wijten, doch aan zijn eigen verkeerdheden en zonden” Daarna begroeven zij hem. 
Wenigen tijd later zeide Rangin Pamenan: „moeder luister eens naar dezen 
pantoen (de bloemen van den haroboom en allerlei andere bloemen, zijn door elkan- 
der gekronkeld achter de beschutting; de bloemen van de langkoeas en kinanga wor- 
den gesteund door een peperstruik) al breng ik de wereld in opschudding, al maak 
ik er kalamai van, ik zal er toch wel een plaatsje van over laten, zoo groot dat er 
deze kampoeng op staan kan (welke opschudding ik ook veroorzaak, ik zal wel zor- 
gen dat deze kampoeng geen gevaar loopt). Hoor nu, waarom ik die pantoen aan- 
haalde: Ik wil de schande van mijn voorhoofd wegwisschen, ik wil op vroeger ge- 
dane zaken terugkomen, ik wil een oude schuld terug eischen en daarom al de zus- 
ters kinderen van den toeankoe hier halen. Wij kunnen hen tot slaven maken, die 
onze paarden zullen vasthouden en onze regenschermen dragen, daar voor zal ik ze 
_ gebruiken. Wat de vrouwen betreft, die zullen dienen om water te halen, den waaier 
rechts van mij te houden, de waterkruik op de andjoeng te brengen en het vuil weg 
te vegen! Prinses Boengsoe begon te schreien (en zeide) „Rangin Pamenan, mijn 
kind! daarvoor moge God u bewaren; ik raad u dit af daar uw vader immers vorst 
js. Indien gij daarheen gaat, zal ik mij met een Atjehsche dolk doodsteken, want 
als mijn kind het leven verliest, dan sterf ik ook.” Rangin Pamenan antwoordde: 
„(ik verlang Koeah en Kandji en zal de bilang-bilang als lepel gebruiken) mocht ik 
onkwetsbaar zijn, laat dit dan overal bekend worden en zoo niet laat ik dan sterven.” 
Hij ging heen en op het erf gekomen (sprak hij): „wel aan, moeder! leven 
en dood zijn onafscheidelijk verbonden; wien een lang leven toegedacht is, zal dit 
, ook hebben; maak u dus niet bekommerd of bedroefd over ons. Hierop gingen zij 
met hun tweëen broeders op weg. 
Toen zij in Ranah, de kampoeng van den toeankoe, aangekomen en zijn 
