GEE 
woning binnengetreden waren, zeide Rangin Pamenan: „Wel aan, gij allen gij 
moet terstond met mij meegaan!’ De menigte antwoordde wvergiflenis jonge mees- 
ter, welk kwaad toch hebben wij gedaan! Wij zijn aan niemand jets verschuldigd, 
en hebben van anderen niets te vorderen!” Maak maar niet zooveel praatjes, vher- 
nam Rangin Pamenan; gij zult thans voldoen, het geen gij schuldig zijt, dit is geen 
goud of zilver, want een menschenleven kan slechts met een menschenleven betaald 
en schande slechts met schande vergolden worden. Gaat nu allen naar buiten!” Zij 
schreiden zonder te durven tegenspreken. Met uitgetrokken sabel werden zij door 
Rangin Pamenan gevolgd. Na eenigen tijd kwamen zij in de kampoeng van Moerat 
Randin en toen Rangin Pamenan in huis was, zeide hij: rprinses Boengsoe, mijn 
moeder ! en prinses Kasoembö mijn tante, thans kunnen wij te vreden zijn en met 
smaak eten en als wij voortaan ons nederliggen, zullen wij ook inslapen, want de 
schande is door mij gewroken. Zoo moeten lieden handelen, die schande hebben 
ondervonden. Mijn tante zal nu voortaan slaven bezitten; zij zijn daar op het erf; 
het zijn de neven en nichten van den toeankoe, gij kunt ze onder elkander verdeelen 
en aanwijzen wat zij te verrichten hebben. Twee kunnen er in de keuken werken, 
twee water halen, drie rijst stampen en vier als volgelingen dienen.” 
Prinses Boengsoe weeklaagde luid, terwijl prinses Kasoembö, onbeschrijfelijk 
bedroefd toen zij het gedrag van haar kind zag, zeide: vindien dit een aanleiding 
geeft tot krakeelen en vechten, wat zullen wij dan doen, wij die in een vreemde 
kampoeng zijn!” 
| Prinses Boengsoe antwoordde: wals hij (de vijand) in den hemel is, laat hij 
dan naar beneden komen, en is hij in de aarde laat hij dan te voorschijn treden; 
laten wij alles maar aan boejoeng overlaten.” Er waren al eenige dagen en weken 
verloopen, zonder dat er onderzoek naar de zaak gedaan werd, en toen het nu reeds 
maanden geleden was, zeide prinses Boengsoe. „Zijt gij nu tevreden! zoo ja, dan 
heb ik een verzoek aan u; daar ik nu reeds zoo langen tijd hier ben, begin ik naar 
mijn tante te verlangen en ’t is mij als of zij voor mij staat, ik zou daarom eerst 
naar huis willen.” 
Nauwelijks had Moerai Randin deze worden vernomen, nauwelijks had zij 
hooren spreken van buiswaarts keeren of zij werd bedroefd, omdat zij alleen zou 
achterblijven. „Prinses Boengsoe.”” antwoordde zij wzoodra gij er van spreekt naar: 
huis te gaan, ben ik niet gerust meer; indien gij hier een paar jaren zijt dan eerst 
zal ik tevreden zijn” Nadat zij hierover geredetwist hadden, gaf Moerai haar toe- 
stemming om tegaan (zeggende): „U laat ik wel vertrekken, maar laat onze kinderen 
bij mij blijven; kan het niet beiden, laat er dam maar één achter; neem dan 
Radjö Njajö mede en laat Rangin Pamenan hier, ter verlichting mijner smart ; Indien 
Rangin Pamenan mag blijven, dan zal hij uw plaats bij mij innemen. Prinses Boengsoe- 
antwoordde, dat zij dezen zoon zou achterlaten, en den jongsten zou meenemen naar huis. 
Hierop liep Moerai Randin hard naar de andjoeng, uitroepende: „Rangin 
Pamenan kom hier!” Rangin Pamenan ging op de andjoeng, waar hij zich verlustigde- 

