ee 

met het tjongka®, en als hem dat begon tegen te staan, met het tjatoerspel. Dit 
was om hem afleiding te geven. Moerai Randin sprak: wik wil u een pantoen laten 
hooren: (de poepoet en saloeng bantoe klinken achter het woud van Kötó Tengah), 
de zee kunnen wij zien en waar bergen leggen weten wij, doch waarmede zullen wij 
£ 
ks 
ï 
onze droefheid verdrijven.” Hierop antwoordde Rangin Pamenan wvonze kommer 
_ kan verdreven worden door naar moeder tegaan” Kom laten wij ons dan op weg 
_ begeven uvhernam Moerai Randin. 
Zij gingen heen en kwamen na eenigen tijd daar weer aan. Zij waren nauwe- 
lijk voor prinses Boengsoe zichtbaar, of deze zeide: wzeg, prinses Kasoembö! Moerai 
eg 
Randin komt daar aan!” zij liepen haar op het erf te gemoet en brachten haar in 
huis. Zij zetten zich met hun drieen neder en terwijl zij zich aan alle kanten 
bewaaierden, praatten zij wat te zamen. „Wij waren al ongerust of er misschien 
rr 
verschil of oneenigheden ontstaan waren,’ sprak prinses Boengsoe. „Noch het een 
„pe 
ë 
noch het ander wantwoordde Rangin Pamenan;”’ doch hoe zou tante Moerai, zoo lang 
zij verlaten was, des nachts hebben kunnen slapen. In geen weken heeft zij met 
je 
smaak gegeten. Nu zijn wij hier gekomen, omdat wij een onuitsprekelijk verlangen 
naar u hadden en tante Moerai Randin bedroefd was, omdat zij gescheiden was van 
u, die zij zoo lief heeft.” 
Na verloop van eenige dagen wilde zij (Moerai Randin) haar ‚(Boengsoe en 
Kasoembö) weer mee terugnemen. „Zoo lang wij gescheiden zijn” sprak zij, vkan ik 
u niet zeggen, wat er in mij om gaat.” „Ik kan u dat niet weigeren, ’t is goed, wij 
zullen gaan.” Hun moeder bleef nu alleen achter. Na verloop van een paar weken 
| zeide prinses Boengsoe: „Datoeá. Bandaharö, mijn vader! en prinses, Lindoeng Boelan, 
mijn moeder! luister eens goed naar hetgeen ik zeggen wil: laat, wie alleen is, 








met zijn tweeen zijn! Ik zeg dat zoo met het oog op Moerai Randin; want wat de 
ouderdom van deze aangaat, zij heeft een geschikten leeftijd bereikt en het zou dus 
8 goed zijn haar uit te huwelijken.” Lindoeng Boelan antwoorde: vik weet het niet, 
ik heb er geen verstand van; wat gij doet is goed, doch welken Soetan of vorst 
zullen wij voor haar vinden?” | 

| „Wat die vraag betreft,” hernam prinses Boengsoe, #Moerai Randin had reeds 
een verloofde toen zij nog jong was; hij draagt den galar van Soetan di Kinali en 
is de zoon van den vorst aldaar; hij is een vorst uit den bloede in rechte linie 
afstammende.”” „Indien dat in uw bedoeling ligt, prinses Boengsoe”’, hernam Lindoeng 
Bseln, hoe zullen wij dat dan aanleggen? Wij wonen zoover van elkander, wie 
zal men daarheen medenemen.…” „Maak u daar niet ongerust over” hernam prinses 
‚ Boengsoe; vals vader en moeder er genoegen mee nemen, dan is er niets te ver voor 
ons. Indien er geen water is, wordt er een put gegraven en is er geen hout, dan 
wordt de trap aan stukken geslagen (men moet van den nood een deugd maken), 
‚zoo is de gewoonte van hen, die de adat volgen; maar er is niemand, die niet zou 
willen en prinsessen om mij behulpzaam te zijn, kan ik wel vinden.” 
Nu werd de taboeh larangan geslagen, waarop de gewone taboeh’s antwoordden 
