te 
en toen nu ook die in de Kotó weerklonken, waren alle bewoners in het land ver- 
schrikt en kwam de geheele bevolking, in het gebied van Datoe® Bandaharú, toe- 
stroomen. De menigte prinsessen, vrouwen en maagden was zoo groot en er klonken 
zooveel muziek instrumenten, dat het was alsof de kampoeng van Moerai in elkander 
zou storten ! 
Toen de panghoeloes gekomen waren vroegen zij om opheldering zeggende: 
„de reden, dat wij bevreesd zijn, is omdat er op de taboeh larangan geslagen is en 
de andere taboehs weerklonken hebben. Is er een gracht gegraven, is de kampoeng 
in staat van verdediging gesteld, zijn er vrouwen beleedigd geworden of hebben er 
panghoeloe’s smaad moeten verduren?” 
Prinses Boengsoe antwoordde: #panghoeloes en radja’s, wat de opheldering daar- 
omtrent betreft, zulks is in de negorij niet gebeurd. Er is echter een goed werk te 
verrichten; wij willen n. l. een galanggang oprichten en Moerai Randin uithuwelijken. 
Haar bruidegom is echter niet door haar ouders gezocht en ‘tis ook niet de gedachte 
van mij, maar zij zelve heeft hem gekozen. Het is geen vorsten zoon van hier, 
maar ’tis het kind van den vorst van Kinali, Soetan di Kinali geheeten, de jongste 
broer van prinses Taroeih Mató, de jongste broer van zes prinsessen. Deze is het, 
dien wij zullen afhalen. Ik vraag nu drie dagen beraad en als die voorbij zijn, 
zullen wij bij elkander komen.” 
Op den derden dag kwamen alle jongelingen, vrouwen en maagden, bij elkan- 
der. Allen hadden hun werkzaamheden. De prinsessen brachten de sieraden in orde 
en de jongelingen maakten bloemkransen. Hr was een groote verscheidenheid van 
van kleederdrachten en wat de soorten van gebak betreft, zij waren zonder wederga. 
Binnen drie dagen waren al de gordijnen en tabirs in de woning opgehangen, de 
koelamboe’s hadden gouden en de gordijnen zilveren franjes, terwijl de slaapstede 
schitterde van edelgesteenten en met bloemenwater en allerlei reukoliën was be- 
sprenkeld. Toen alles gereed was, verschenen op den bepaalden tijd de inwoners van 
het land. Nu sprak prinses Boengsoe: „Zoekt nu voor mij bekwame en verstandige 
menschen om met mij mee tegaan naar Ranah, de kampoeng van Kinali.’” Toen er 
zes knappe personen gevonden waren, begaf prinses Boengsoe zich met spoed naar de 
woonplaats van prinses Taroeih Matö. Daar zij flink liep, kwam zij daar spoedig 
aan. Op het erf gekomen (vroeg zij): „Zijt gij thuis prinses Taroeih Matö”? 
„Waarom zou ik niet thuis zijn, ’tis pas twaalf uur’ antwoorde prinses Taroeih 
Mató. (De tapoeng op het erf zal ik nemen om hanesporen te slijpen) doch blijf 
daar niet zoolang op het erf staan; hier is water om uw voeten te reinigen.” Nadat 
zij haar voeten gewasschen had, trad zij de woning binnen, gevolgd door al de 
anderen. Toen prinses Boengsoe en de zes anderen gezeten waren, werd er een zilveren 
betelschaal neergezet en prinses Boengsoe sprak nu: „hoor goed naar het geen ik zal 
zeggen, doch ga eerst bij ons zitten om op ons gemak wat sirih te eten.” Prinses 
Taroeih Matö zette zich en men ging over tot het gebruiken van de sinh. 
Toen ieder een betelpruimpje gebruikt had, zeide prinses Boengsoe: „(lieden 
