A En 























van Boekit Tinggi willen naar kampoeng Pira gaan). Terwijl het nog niet laat is, 
zou het goed zijn, dat wij de zaak begonnen te bespreken” Prinses Taroeih Mató 
antwoordde prinses Boengsoe, wees niet zoo haastig, laten wij eerst wat keuvelen 
opdat het wat lang dure.” Nadat zij druk gepraat hadden, had Kambang Mangih 
koffie en rijst klaar gemaakt en het eten opgediend; waarna prinses Taroeih Matú 
sprak: prinses Boengsoe! laten wij nu de handen reinigen”. Prinses Boengsoe ant- 
_ woordde hierop: windien wij eten moeten , haal dan de twee andere prinsessen”. _„Goed”! 
hernam prinses Taroeih Mato. Zij haalde haar twee jongere zusters tot wie zij zeide : 
„prinses Ranggó Imai en prinses Lieenggang Laoei komt hier! wij zullen te samen 
aan zitten”. Toen zij van de andjoeng kwam en prinses Boengsoe zag, was prinses 
Lenggang Laoei” verwonderd, terwijl prinses Boengsoe verbaasd was, toen zij prinses 
Lenggang Laoei® zag. Prinses Lenggang Laoei® zeide: vlaten wij nu gaan eten” 
waarop zij te zamen gingen aanzitten. Toen men met eten en drinken gedaan had, 
zeide prinses Lenggang Laoei’: (iemand van Batavia wil naar Boekit Tinggi gaan) 
wat is nu het doel van uw komst hier”? Hierop antwoordde prinses Boengsoe ; 
(miet alleen de kinariboom, de kinari en de piladang) ik ben hier niet voor niemen- 
dal gekomen, maar met een belangrijk doel. Ik ben van huis gegaan, gezonden 
door Moerai Randin, die reeds lang geleden een plan had, welk plan wij thans 
volvoeren door n. l. Soetan di Kimali als bruidegom af te halen. Dit alleen heb ik 
maar te zeggen” „Spreek niet over Soetan di Kinali” hernam prinses Taroeih Matö; 
„niet omdat wij hem weerstreven willen, maar omdat hij van zeden en gewoonten nog 
niets afweet, wijl hij nog jong is; doch als wij hem vergunning geven, zoudt gij 
hem dan met genoegen aannemen? Er kan smaad en schande uit voortkomen en 
dan moet gij dat niet aan ons wijten” „Maak u daarover niet ongerust” hernam 
prinses Boengsoe, vvan de zeden en gewoonten zijn wij op de hoogte, en wat ver- 
pedering en schande is, zal Soetan wel weten. Laten wij dus de panden wisselen”. 
Toen dit gedaan was, snelde prinses Taroeih Mató weg (en zeide tegen 
Soetan di Kinali) „Broeder, wat hebben wij kunnen zeggen? Prinses Boengsoe is 
u komen afhalen en wilde u meenemen naar Ranah, de kampoeng van Moerai en 
wel naar haar woning. Gij zult met de prinses moeten meegaan. Wij hebben 
dit niet kunnen weigeren, doch wat ons bezorgd maakt is, dat gij alleen zult 
moeten gaan, want welken Soetan zult gij meenemen, welke jongelingen zullen u 
vergezellen’’? „Maak u daarover niet ongerust, mijn zuster!’ sprak Soetan di Ki- 
pali win een oogenblik heb ik reisgezellen’”’. Toen nu de taboeh larangan geslagen 
werd en de gewone taboehs weerklonken, staken alle Soetans, jongelingen , vrouwen 
en maagden zich in feestgewaad em langzamerhand was het erf vol menschen. Mijn 
God, wat een groote menigte! In de ruimte zouden zij miet kunnen, ook de holten 
zouden er mee gevuld zijn. (Zij was ontelbaar)? Prinses Taroeih Mató zeide nu: 
wvolgt Soetan di Kinali naar de Kampoeng van Moerai Randin!’ Kambang Manjih 
had het druk met de kleederen van Soetan te brengen. Sommigen brachten bloemen, 
nog anderen waaiers; terwijl "eenige aanzienlijken zijn kris vast hielden. De slaaf Sa- 
