— 100 — 
lam Salame* kwam aanloopen en opende het groote, gele scherm, met gouden fran- 
jes, het waardigheidsteeken der vorsten. 
Nu begaven zij zich op weg; nu eens schreeuwden zij allen te gelijk , dan we- 
der weerklonk hun schaterlachen; verscheidene pantoens werden er gezongen, de poepoet, 
en saroenai, de rabab en koetjapi lieten zich, ter begeleïding van Soetan di Kinali, 
hooren. 
Op dien dag verscheen er aan prinses Kasoembú een teeken, waaruit zij be- 
greep dat er menschen zouden komen; en toen zij kennis in de kampoeng gegeven 
had, kwamen er een menigte Soetan's, om Svetan di Kinali af te wachten. Toen 
deze dicht bij kwam, knetterde het geweervuur, terwijl er tusschenbeide ook een ka- 
non gelost werd. Het was alsof de kampoeng van Moerai zou instorten. Op het erf 
gekomen, kwam Salam Salame* aanloopen, om het paard van Soetan di Kinali vast 
te houden, er snelde er ook een doebalang toe om water in den schenkketel te halen 
en nadat hij (Soetan di Kinali) zijn voeten gewasschen had, trad hij de woning bin- 
nen, waar hij op het staatsiekussen ging zitten. Wat een menigte jongelieden waren 
daar! sommigen om betel klaar te maken, anderen om sigaartjes te rollen , nog ande- 
ren om het vuur vast te houden en daarenboven was er een’ die hem de borst met 
een waaier afkoelde. 
Nadat zij eenigen tijd gezeten hadden, werd de rijst opgediend en toen deze 
klaar gezet was, begonnen zij den maaltijd. Langzamerhand werd het avond en toen 
werden alle lampen aangestoken; de kali met de Soetans, benevens de vier getuigen, 
de toeankoe en de malim’s verschenen er en, nadat de ouders (van Moerai) toestem- 
ming gegeven hadden, vroeg hij (Soetan di Kinali) of men hem trouwen wilde, waar- 
op de toeankoe hem in het huwelijk verbond. De nacht ging voorbij zonder dat 
men een oog look, en den volgenden dag laat hield men zich nog met verschillende 
spelen bezig. De Soetans reden paard, de vorsten speelden tjatoer en de groote me- 
nigte maakte zich vroolijk. Gedurende drie dagen werden er allerlei spelen uitgevoerd. 
Op den derden dag gingen sommigen naar huis, terwijl anderen zich naar den galang- 
gang begaven, die drie maanden aanhield. 
Eindelijk zeide prinses Boengsoe: „zoo gij nu tevreden zijt, omdat uw wen- 
schen vervuld zijn en gij uw doel bereikt hebt, laat ons dan naar huis gaan’’. Moerai 
Randin antwoordde: wwacht nog een maand, naar huis gaan doet er nu nog niets 
toe!” „Het is moeielijk daarop te antwoorden,” hernam prinses Boengsoe, wijl 
gij toch niet naar ons luistert; doch wij hebben moeder al dien tijd alleen gelaten en 
thans beginnen wij naar haan te verlangen. Als wij dus gaan mogen, dan zullen 
wij niet lang van u wegblijven, doch spoedig terug keeren”. 
„Indien dat uw verzoek is, dan zal ik u toestaan huiswaarts te keeren’ ant- 
woordde Moerai Randin. 
Allen gingen nu haar huis, doch Moerai Randin bleef met haar echtgenoot 
achter. Wat Moerai Randin betreft, toen zij. zeven dagen van hen gescheiden was, 
zeide zij: wheer, Soetan di Kinali! laten wij ons kind, Rangin Pamenan, gaan afhalen!” 
