— 101 — 


















Soetan di Kinali antwoordde: „Als gij zoo spreekt, kom aan, dan zullen wij gaan!” 
Zij gingen op weg en kwamen weer aan de woning van Prinses Boengsoe. Toen zij 
binnen traden, was moeder Roebiah zeer verheugd haar kind en schoonzoon te zien. 
Nu zeide prinses Boengsoe: „moeder Roebiah! blijf gij nu hier wonen, dan zullen wij 
met Moerai meegaan, want vroeg of laat zullen er toch onaangenaamheden ontstaan 
en daarom willen wij maar voor goed dáár blijven.” Moeder Roebiah antwoordde: 
pAls mijn kind daar gaat wonen, dan zullen wij er allen te zamen heen gaan, laat 
dan dit huis maar ledig blijven” Toen de meubelen uit het huis waren genomen 
en de woning ledig was, gingen allen te zamen op weg. Toen zij aan de woning 
van Moerai gekomen waren, was de meeder van Mandjau verwonderd, lieden te zien, 
die goederen brachten en inwendig was zij er een weinig verschrikt door. Prinses 
_Boengsoe liep echter hard naar haar heen (roepende) vom Moerai te vreden te stellen, 
hebben wij alles hierheen gebracht” De moeder van Moerai antwoordde hierop: 
prinses Boengsoe, dat lag ook geheel in mijn plan, opdat wij genoegelijk sa- 
men zouden leven!” Moeder Roebiah vervoegde zich tot prinses Lindoeng Boelan 
en nadat zij te zamen eenigen tijd gesproken hadden, zeide de moeder van Mandjau 
„Ach, moeder Roebiah! als ik prinses Boengsoe aanzie, ben ik verwonderd over haar- 
bekwaamheid en overleg; wat niet te krijgen was, heeft zij gevonden: hoeveel twisten 
en verschillen heeft zij niet uit den weg geruimd; wat troebel was, heeft zij helder, 
wat kwaad was, heeft zij goed. gemaakt; wat ver was heeft zij nabij gebracht. Daaruit 
blijkt het verstand van prinses Boengsoe; wat volgens de adat verplichting was, is 
zij nagekomen, geledene schande heeft zij vergolden; dat is alles haar werk geweest.” 
Wi, Tot dus ver luidt het verhaal. Heeft men leugens verteld, dan was dat buiten 
onzen wil; heeft men onwaarheid gesproken, dan wisten wij dat niet. 
mn ve 
'. 


