TJINDOER MATO. 
















_ Wij vragen duizendmaal om vergiffenis, daar wij slechts verhaald hebben wat 
de menschen vertellen. Hebben dezen nu gelogen, dan hebben wij daar geen schuld aan. 
Reeds langen tijd geleden was er een vorstin in Tandjoeng Boengö in ‘trijk 
n Minangkabau en wel te Pagar Roejoeng, ook Parit-Kotó Dalam geheeten. Zij 
was miet door aankoop vorstin geworden, zij was ook niet cijnsbaar, ook geen afstam- 
melinge van eem marah of soetan, maar had zich zelve tot vorstin verheven, in den 
fden tijd dat haar rijk ontstaan was. Zij was de evenboortige van den vorst van 
gem en van China, zoowel als van den Radjò laoet, zoodat haar rijk een der vier 
elen uitmaakte, waarin het groote geheel verdeeld was. Zij torschte de kroon, die 
elah Kamar heette en was de bezitster van de veelkleurige hair si Gandoom-gandoem, 
uitgespreid zoo groot was als het geheele rijk en opgerold, zoo groot als een nagel. 
was geweven door eem nimph, die jaarlijks slechts een slag op het weeftoestel deed, 
ijl de kain zich zelve inspoelde. Zij bezat ook een heilige kris, Madaug Geri 
amd, waarvan ‘tgevest van khamathout gemakt was en dat thans in drie stuk- 
nm is verdeeld. Een daarvan bevindt zich in Roem, het tweede in China en het 
le hier op Poelau Amas; en bij hunne hereeniging zal het einde der wereld dáár 
— Zij had ook een bovennatuurlijk baadje met allerlei schoone kleuren, een erf- 
van den propheet Adam en geweven door engelen. — Zij was in ‘t bezit van 
wondergoud, waaronder de draagstok brak, als men het op de schouders droeg. Zij 
t ook een lambing lamboeran, den baard van een djanggi, een lansstang van idjoek 
een schild van luizenhuid gemaakt. De pilaren van haar woning waren vervaar- 
digd uit het binnenste van de djilatang en de dwarsbalken van loendaugwortel. Zij 
een taboeh van poeloet-poeloet en een gandang van saligoeri; de kozijnen in haar 
huis waren van bajamstammen en haar zitmatje van Milalang. 
Op zekeren middag, — op den tijd, dat de zon in het zenith staat en de honden 
hongerig zijn, als het in de kampoeng rustig en op de markt druk is; op het uur, 
het weven begint te vermoeien; terwijl het warm en winderig was en er een droge 
donder rolde, — gebeurde het door Gods beschikking, dat de vorstin op een denkbeeld 
m (en sprak) „welaan Kambang Bandahari! mijn steun, sleutel van mijn schatkist ! 
an gj Kambang Boengò Tjinò! Anggoen tjandai nan goerawan, Tjatjau baragoe hati, 
