6 
hawan, si Rindoe batjintò baik, Kasoembö hambalau pegoe, sù Kasah salendang dajang, 
Haning djanih soemoer dinapar, Tjarmin tjinö bakilatan, si Kasih anggan batjaraî, si 
Marasah goenoeng Marapi, Djaroem perak koelindan ssetö, Talipoeh poelang panggilan, 
Hamping taserak harì hoedjan’’! „Weest zoo goed si Boejoeng te wekken, die sluimert op 
de andjoeng. Laat hem naar beneden komen, ik zal hem hier in de gaanderij 
wachten.” Dit was het wat Boendó Kandoeng beval. 
Toen zij hoorde, wat er gezegd was, zeide Kambang Bandahari „vergiffenis ge- 
biedster! doch indien dat uw bevel is, dan schromen wij er gevolg aan te geven, want 
wellicht zouden wij daarmede iets onwelvoegelijks doen. Immers, als men een schrede 
te ver doet, dan brengt hij ongeluk aan en als men voor hem heenloopt verlamt hij 
de ledematen, en dat zouden wij dus ook te lijden hebben. Men kan hem volstrekt 
niet aanschouwen, daar hij schittert gelijk de zon. Imdien men slechts aan hem denkt, 
dan wordt men reeds aangedaan; door zijn naam wit te spreken verstijft de tong, en 
door hem aan te staren wordt men blind. Hoe kunnen wij hem dus wekken! Vergeef 
het ons daarom Boendó Kandoeng, al zijt gij er ook ontstemd over!” 
Toen zij die woorden vernam, stond Boendó Kandoeng op; zij ging naar het 
vóórvertrek en beklom vervolgens de trappen van de andjoeng, waarvan zij de zijden 
gordijnen openschoof, zeggende: „word wakker Boejoeng! ontwaak mijn vader; mijn 
eenige woudduf; voorwerp mijner zorgen; enkelvoudige strik die, brekende, niet her- 
steld kan worden; verlenger mijns levens; pees van mijn hart, middel tegen vermoeienis; 
verdrijver van de koorts; sidingin als verkoeling op het hoofd gelegd; bovengedeelte 
van mijn hart, ingesloten milt; gij aan wien het geheele Minangkabausche rijk zijn 
hulde brengt; opperste van de vier rijksgrooten; kroon van Tandjoeng Boengö; gij 
die het genoegen uitmaakt van Boeö en Sampoe Koedoes; de lieveling van uw moe- 
der; troetelkind van uw tante Lindoeng Boelan !” 
Op het hooren dezer woorden werd de vorst wakker; hij zat op, staarde rechts 
en links om zich heen en, zijn moeder ontwarende, ontstelde hij. Vervolgens daalde 
hij af en ging naar het oppereinde van de zaal, omringd door een drukke stoet van 
hofjuffers, die hem van beide zijden als om strijd bewaaiden. Zijn volgelingen droegen 
de sirihdoos, waarover een kleedje van geel lijnwaad lag; zij „die daarvoor aangewezen 
waren droegen zijn kris, anderen zijn hoofdband, nog anderen zijn zwaard; de tand! 
mandjahil droegen zijn spiegel; men omringde hem met lansen, waaraan lange haar- 
bundels hingen; acht voorname hofdames droegen zijn kleederen, die met gond ver- 
sierd en met bloemen van goudwater beschilderd waren, terwijl een slavin in een 
zilveren kruik water bracht, om het gelaat van den vorst te reinigen. Hij nam plaats 
op een klein matras afkomstig uit Bengkalis en Tahata Madjoen Alam geheeten; 
het lag onder gordijnen en hemelen met een zeer fijn gewerkt matje er op en daar- 
over een kleed met passement, waarop edelgesteenten en diamanten schitterden. Allen, 
vrouwen zoowel als mannen, stonden opgetogen in de aanschouwing er van; en toen 
de schare van menschen den Toeankoe zagen zitten, geraakte elkeen buiten zich 
zelve, want hij schitterde met verschillende kleuren zoodat, als men dacht rood te 

