7 


























zien, de kleur geel en waar men groen aanschouwde, de kleur blauw was. Daarbij 
bespeurde men bij hem een gedurige verandering van gelaat, dat nu eens glansde 
als de volle maan, dan weer een kleur had zooals goud van tien karaat. Zijn hoofd- 
haar was gekruld en deed denken aan een tjitjin taroehan ; het bovenste gedeelte 
van zijn voorhoofd was als de maan van een dag oud; het daaronder gelegen gedeelte 
was gebogen als een hanespoor; zijn wangen hadden den vorm van een schijf mara- 
palam; zijn oogen fonkelden als de morgenster; zijn neus geleek op een wit uitje; 
zijn ooren zagen er uit als een verwelkte talipoek; zijn lippen als uitgewerkte lontar; 
zijn tanden schitterden als een Chineesche spiegel; zijn tong was als een rijpe ham- 
palam; zijn kin had den vorm van een drijvende wolk; zijn hals was even fraai als 
die van Medan Chiali; en zijn spraak zoet en welluidend, zoodat het moeilijk geweest; 
zou zijn zelfs een prinses te vinden, die er zoo schoon uitzag. Mocht dat van zijn 
K; uiterlijk voorkomen kunnen gezegd worden; ook zijn inborst vond geen weerga. 
_ Zeldzaam waren de prinsessen, die voor hem een goede partij konden zijn; noch op 
zijn voorkomen noch op zijn manieren viel iets aan te merken; het was alsof hij 
geschilderd was; hij geleek een edelgesteente schitterende op goud. 
K Toen hij een oogenblik gezeten was, zeide de Toeankoe: „vergiffenis moeder ! 
wat hadt gij te bevelen?” 
_____De moeder antwoordde hierop: vwel, mijn jongen, de reden waarom ik u 
wakker gemaakt heb, is de volgende: ik ben al oud en ’% is daar « wenschelijk dat 
wij, terwijl ik nog leef, eens met elkander overleggen en r en. Ik wil u 
daarom iets leeren en verklaren, dat voor U moet zijn als de ovuung-oe lang, want 
als ik wilde ondernemen om U de oude tambö uit te leggen, dan zou er geen regel 
vergeten, geen titel overgeslagen mogen worden: 
: Hier in t rijk van Minangkabau, aan de oevers van de Bangkoewas, rondom 
den berg Merapi, zijn er drie vorsten, die gelijk in aanzien zijn; dee ene is de vorst van 
_Bócó, de tweede, die van Soempoe Koedoes en de derde, die van Pagar Roejoeng. 
Zi zijn als een koord getwijnd uit drie draden, doch ieder mijn kind heeft zijn 
eigen gezag. Hoor nu goed mijn zoon, naar hetgeen ik U van hen zal verhalen. 
Wat de vorst van Boeó aangaat, hij heeft het gezag in alle zaken, de adat limbago 
betreffende en moet daarbij de strikste rechtvaardigheid in acht nemen. Deze ver- 
plichting rust op den vorst van Boeó, dien wij daarom den vorst over de adat noe- 
men. Wat verder den vorst van Soempoe Koedoes aangaat mijn kind, hij doet uit- 
spraak in zaken den godsdienst betreffende. Hij houdt zich dag en nacht met de koran 
bezig; hij is de uitvoerder van Gods bevelen en doet volgens de geboden van den 
neen hij is streng omtrent de goddelijke voorschriften, zijn Godsvereering is 
klaarblijkelijk, zijn daden getuigen van vromen ijver, en zijn rechtspleging wordt overal 
nagevolgd, daar hij een hoogst rechtvaardig vorst is. Zoo zijn de functies van den 
beheerscher van Soempoe Koedoes, dien wij den vorst van de eeredienst noemen. 
Wat eindelijk dit rijk betreft, mijn zoon, hetwelk den naam draagt van Pagar 
Roejoeng, daarvan zijt gij de gekroonde vorst! Gij zijt het, die het bewind voert 

