12 
tong een IJ-vormig teeken; zijn beenderen zijn zwaar gebouwd en hij heeft een snellen loop; 
hij wordt gerekend tot de Tedji-paarden en is een afstammeling van het paard Samboerani. 
Wat den haan Kinantan aangaat, deze is voor hanesporen onkwetsbaar. 
Laat U tevens vergezellen van djoearó Medan Labiëh met een koker hane- 
sporen en een streng bindgaren bij zich. ’tIs niet noodig, dat ge er met U velen 
heen gaat; want het geheele rijk behoeft er niet mee bekend te zijn; Uw onderdanen 
behoeven niet te weten, dat gij het zijt en daarom behoeft ge slechts met uw zessen 
te gaan en kunnen si Barakat, si Baroeliëh en si Tambahi U volgen. 
Zijt ge op de plaats van Uw bestemming aangekomen, mijn kind, tracht dan 
in overleg te treden met den Bandaharo; onderhoud U ernstig en in het geheim 
over alles met hem en laat Datoek zeggen, of het hem behaagt om mijn leveling, 
Tjindoer Matöó tot schoonzoon te nemen. In geval hij niet wil zou ik gaarne zien, 
dat niemand er iets van te weten kwam, opdat er voor U geen schande uit voort- 
vloeie. Mocht hij daarentegen er wel toe bereid zijn, dan zal hij in hem slechts 
een zwakken steun vinden, want Tjindoer Mató is doodarm. Bespreek vooral ook de 
hoedanigheden en het karakter van uw jongeren broeder. Deze toch stoort zich aan 
niemand en als er iets is, dat hem niet aanstaat, dan gaat hij met zijn achterste naar 
boven staan, en spuwt, onder het uiten van allerlei brutale woorden, op den grond; 
hij is zeer driftig en in plaats van zich tot bedaren te laten brengen, wordt hij hoe 
langer hoe erger; hij heeft daarenboven een ongestadig humeur, spreekt anders dan 
een gewoon mensch, en zegt gewoonlijk iets, dat voor tweeërlei uitlegging vatbaar is 
of waarop niet te rekenen valt. Ik zeg dat zoo, omdat, indien er later iets met hem 
gebeurt, gij daardoor schande zoudt ondervinden en het dan zijn zou alsof ik aan 
anderen om hulp gevraagd had, maar daarbij toch mijn eigen zin heb gevolgd, en 
toch zou ik voor mij hem altijd bij mij willen houden.” | 
„Ja, (antwoordde de Toeankoe)” als gij uw zin hadt, zoudt U gelukkig ziju, 
indien wij thuis mochten sterven, wij zouden alleen van huis naar de fapian mogen 
gaan en ons mogen verlustigen met balwerpen, paardrijden en vlieger oplaten. Nu 
dit echter niet zoo zijn kan, is uw hart niet tevreden. Als gij drukte en gejoel 
hoort, als gij verneemt, dat er vreugde is onder de jongelieden van mijn leeftijd en 
het te lang duurt, voordat ge weet wat er gaande is, dan gunt ge U den tijd niet 
den trap af te gaan, maar ge springt, zonder aan iets te denken, naar beneden. 
Daarom zal ik, om niet verder te gaan dan ik mag, maar alles aan U overlaten.” 
Toen Boendo Kandoeng dit hoorde, begon ze te glimlachen zeggende: welaan mijn 
jongen! mijn eenige woudduif, voorwerp mijner zorgen, als ge zoo spreekt bevalt 
mij dit des te meer. Hr is echter nog iets, n: l: morgen ochtend wil ik alles klaar 
maken en djoearo Medan Labieh, die in Solok dalam woont, ontbieden. Daarenboven 
is Katjindoean ook miet hier.” 
Het was zoodoende reeds achtermiddag, schemering en eindelijk avond ge- 
worden, zoodat men de damar aanstak. In dien nacht werd er geen oog geloken 
maar leerde de moeder aan haar kind allerlei wetenschappen, die betrekking hadden 
* 

