14 
uur in den morgen was, zeide Boendó Kandoeng: /kom aan, Barakat! ga nu djoearó 
Medan Labieh halen in de kampong Solok Dalam. Hij is opgegroeid in het hanen- 
kloppen; het is hem een verbod om bij “+ partuur maken van hanen, bedrogen te 
worden en hij geeft geen draadje toe. Zeg hem, dat ik bevolen heb, dat hij hier 
komt en hij niet talmen mag. Laat hem ook een koker met hanesporen en een 
kluwen garen meebrengen.” 
Toen si Barakat dit bevel ontvangen had, ging hij naar beneden en liep op 
een drafje weg. Zoodoende kwam hij eindelijk in de kampoeng, waar djoearó Medan 
Labieh woonde, dien hij toevallig op het erf aantrof, bezig zijnde met het slijpen 
van hanesporen en het uitpluizen van bindgaren. Toen de djoearó zag, dat er 
iemand gekomen was en hij si Barakat bespeurde, viel de hanespoor hem van schrik 
en verbazing uit de handen, terwijl het bindgaren in de war raakte. 
Vervolgens zeide hij: „waar gaat gij heen Barakat, wat heeft Boendo Kan- 
doeng bevolen? Heeft wellicht mijn laatste uur geslagen?” 
Si Barakat glimlachte op deze woorden en zeide: „wees niet bevreesd Datoeá', 
zoo iets is volstrekt het geval niet, maar er is iets anders, wat onze gebiedster 
heeft gelast n. l. of ge zoo goed wilt zijn U ogenblikkelijk naar haar heen te begeven? 
Bovendien heeft Boendó Kandoeng bevolen, dat gij een koker met hanesporen 
en een kluwen garen zoudt meebrengen. Gij moogt ditmaal niet talmen.” 
Djoearó Medan Labiéh, dit vernomen hebbende, ging de toebereidselen voor 
zijn vertrek maken; hij pakte zijn kleederen bij elkander en begaf zich op weg, 
gevolgd door si Barakat. Beurtelings voor elkander loopende, naderden zij al meer 
en meer en kwamen eindelijk bij den hoofdingang, waar zij den weg naar de vorstelijke 
woonplaats insloegen. Nadat zij op het erf gekomen waren, ging djoearó Medan 
Labieh, gevolgd door si Barakat naar boven en, Boendö Kandoeng gewaar wordende, 
zei hij nederig: „duizendmaal vergiffenis! ik ben zeer beangst, wat U te gebieden 
moogt hebben!” 
Dit hoorende sprak de moeder: „wel djoearó Medan Labieh! wacht een oogen- 
blik, ik wenschte U te spreken;/ waarop zij vervolgde: vgij Baroelich! moet den 
jongen gaan zoeken, Kantjindoean, mijn oogappel. Ik heb zoowat drie dagen geteld, 
dat hij dit erf niet betreden heeft; en het schijnt nu eenmaal mijn lot te zijn, dat 
mijn kind van een geheel buitengewoon gedrag is Er gaan dagen en zelfs maanden 
voorbij, dat hij deze woning miet ziet; het is alsof hij geen rust in het paleis heeft, 
hij maakt het iedereen lastig, weet niet wat hij wil, denkt niet aan de omstandig- 
heden, waarin hij verkeert en doet niets dan spelen en alle woningen, de een voor 
de andere na, binnenloopen.” 
Hierop zeide Kambang Bandahari: /'t is wel waar, dat moeder te ver gaat in 
haar liefde voor Katjindoean en hem geheel bederft. Wat mij betreft, reeds sedert 
lang doe ik niets anders dan voor en na rijst koken en de bijspijzen wegnemen en 
weer door andere vervangen; de kommen breken in de Aidangan, omdat zij zoolang 
staan moeten, wachtende op dien grooten mijnheer; en toch, als ik maar een weinig 

