16 
Na dit bevel ontvangen te hebben liep si Baroeliëh op een drafje weg en 
kwam hij eindelijk in den omtrek van Kajoe Tanam’s vlakte, waar men zich, terwijl 
er een zacht windje waaide, verlustigde in het balspel en het oplaten van vliegers. 
Kenige oogenblikken later hoorde hij bet gegons der vliegers en toen hij nu 
naar de hoogte keek, zag hij ze daar als vleermuizen in de schemering, rond- 
dwarrelen. Baroeliëh liep door, het begin der vliegerkoorden zoekende en na 
een oogenblik gaans kwam hij bij de menigte, die onder het geboomte bij Kajoe 
Tanam aan het schreeuwen en joelen was. Dit kon wel niet anders, want de jonge- 
lieden uit den gegoeden en aanzienlijken stand waren er aan het pret maken; 
natuurlijk omdat zij rijk waren, uitgedoscht in allerlei kleeding. 
Toen Tjindoer Matö si Baroeliëh gewaar werd schrikte hij zoo hevig, dat hij 
het koord van zijn vlieger onwillekeurig liet vieren. Van angst hikkende zeide hij: 
„waar gaat gij heen Baroeliëh? Wat mag er met moeder gebeurd zijn? Wordt zij 
door zware hoofdpijn geplaagd of is de Toeankoe onwel geworden? want deze drie 
nachten heb ik onrustige droomen gehad.” 
Deze woorden hoorende sprak si Baroeliëh eerbiedig: „vergiffenis mijn jeugdige 
“meester, er is niets van dat alles! Onze oude gebiedster heeft alleen maar bevolen , 
dat wij huiswaarts zouden keeren en wij niet mochten talmen en dit bevel kom ik 
U overbrengen.” k 
Toen hij dit hoorde liet Tjindoer Mató zijn vliegerkoord los en nadat 
Baroeliëh het opgenomen had ging hij, gevolgd van dezen naar huis. Met onrust 
in het hart zich voortspoedende, naderde hij allengs het pad, dat naar het vorstelijk 
verblijf leidde en nadat hij op het erf voor de woning gekomen was, klom hij naar 
boven. Op dit oogenblik begonnen de dieren, die hij er uit liefhebberij op nahield 
allerlei leven te maken; zijn aap bootste de luit, zijn moesang de trom na; zijn beo 
begon op weemoedige wijs te neuriën, zijn pauw zat op het dak de vleugels uit te 
schudden, en de haan Kinantan met zijn langen staart begon te kraaien, zoodat het 
geluid door het luchtruim weergalmde. 
Daar keek Boendó Kandoeng op wie er was en Tjindoer Matö bemerkende, 
zeide zij, vverlenger mijns levens, pees van mijn hart, geneesmiddel tegen vermoeie- 
nis; verdrijver van de koorts; sidizgin ter verkoeling op het hoofd gelegd; bovenste 
deel van mijn hart; ingesloten milt, gij die geslepen, kundig en bekwaam zijt, wiens 
lippen steeds zoete taal uiten; gij die gelijk zijt aan den vlugsten haan van den 
galanggang, de limpapèh in onze groote woning, de vertrouwde van iedereen; mijn 
vadertje, zijt gij eindelijk toch gekomen!” 
Hierop sprak Tjindoer Matö, vvergiffenis moeder; vergiffenis Toeankoe Dui- 
zendmaal smeek ik vergiffenis aan den verheven gebieder van het rijk, wiens beve- 
len ik met nederigheid zal ontvangen.” 
„Wel aan mijn jongen’ hernam de moeder, vik heb U door Baroeliëh laten 
roepen omdat ik, volgens mijn gedachte, een goede tijding vernomen heb. In 
Soengai Tarab, en wel in de Kampoeng Koerimbang Batoe Alang heeft de Banda- 

