
























B 17 
haró reeds sedert drie maanden een galanggang opgericht, ter eere van zijne doch- 
ter, prinses Lenggú-Geni, met het doel zich een schoonzoon te zoeken. Geen 
vorst of hij is er, geen soetan of hij kwam er heen; en van daar dat ik op het 
denkbeeld gekomen ben, dat het goed zou zijn, indien mijn kinderen een blijk 
van belangstelling gaven met er ingelijks te gaan kijken. Ofschoon ge niet 
witgenoodigd zijt, is het toch goed, dat ge er uit U zelven heen gaat, want 
de Bandaharó zal daar nog meer over in zijn schik zijn. Neem djoearö Me- 
dan Labiëh mede, benevens mijn haan, een koker met hanesporen en een 
kluwen garen.” ; 
: Op het hooren dezer woorden begon Tjindoer Matö te schaterlachen, ter- 
wijl hij zeide: „Wat heeft U toch gedroomd, dat gij zoo in uw schik zijt! Ge- 
lieve echter eerst eens goed over uw plan na te denken. Vertrouwt gij het wer- 
kelijk ons daarheen te zenden of is 't u onbekend, dat het gewoonte in Soe- 
ngai Tarab is, dat de vorsten van den morgen tot den avond bedriegerijen en on- 
 rechtvaardigheden plegen, dat zij tuk zijn op allerlei zwendelarijen en men er 
niets doet dan vechten en krakeelen. De vreemdelingen, die er komen, wie 
ook, ontzien zij miet doch verkoopen zij op staanden voet, den koopprijs uitma- 
kende in hun. tegenwoordigheid, ja zelfs hun eigen vrienden bedriegen zij, en 
daarom vertrouw het toch niet moeder! want als er personen zooals wij in 
Soengaì Tarab komen, dan loopt dit altijd slecht voor hen af, (dan worden zij, 
slim zijnde, gedood en dom zijnde verkocht, terwijl men ze als betaalmiddel be- 
t,‚ indien zij zich de eene of andere vrijheid veroorloven). Heeft moeder ons 
À 
dan niet meer lief, moeder, die dag en nacht bezorgd voor ons was, toen wij dood- 
arm waren, en die ons behoedde voor het minste leed? (als maar een enkele 
mug ons hinderde, joeg moeder deze weg.) Wij voor ons denken er anders over 
en hopen dat gij de liefde voor ons, die gij van jongs af hebt grootgebracht, 
volmaken moogt door, indien zulks kan, overal bevel te geven om een groote 
hoeveelheid padi te koopen die wij, op ons gemak levende, kunnen opeten; 
benevens zes of zeven potten met olie als vooraad voor dit paleis. Laat ons niet 
weggaan, doch na een kalm en rustig leven hier in uw woning sterven. Dan eerst 

zal ook uw wensch vervuld zijn.” (*) 
A Toen de Toeankoe dit hoorde, begon hij te glimlachen en zeide: „vergif- 
fenis moeder! doch over hetgeen si Boejoeng gezegd heeft, moogt u eerst wel 
goed nadenken, opdat gij later geen berouw zult hebben; want moeder heeft nu 
zelf gehoord, wat hij verklaard heeft, en hij is vroeger reeds naar Soengai Ta- 
rab geweest. De bewoners daar zijn zeer slecht, zij houden zich bezig met plun- 
deren, sluipmoorden en vergiftigen en iedereen door mooie praatjes en vleierijen 
te bedriegen. Moeder koestert toch nog liefde voor ons, die zij van jongs af 
heeft grootgebracht, en mag daarom niet zoo roekeloos wezen!” 
' EG) De wensch van Tjindoev Matö is naar Soengai Tarab te gaan; daarom maakt hij gebruik van 
het zoogenaamde Zias. 
