19 

























gelaten, toen hij mij is komen bezoeken. Neem dan ook nog het donkergekleurde 
sandelhouten kistje, dat aan het boveneinde van de bewaarplaats onder de legerstede 
staat en haal daaruit twee stel kleederen, die volgens uw gedachte voor deze gele- 
genheid geschikt zijn!” 
_Kambang Bandahari dit hoorende, legde vuur op de rookpan, ging naar het 
middenvak vaa de woning en trad in het binnenvertrek, dat zij met benzoë be- 
rookte en met geel gemaakte rijst bestrooide; waarna zij, onder het doen van een 
schietgebedje, den sleutel omdraaide en vervolgens de uitrustingen van hare plaats 
nam. Toen zij alles had, daalde zij af naar de soerambi om ze Boendó Kandoeng 
aan te bieden met de woorden: vvergiffenis Boendö Kandoeng! hier zijn al de klee- 
|I 
- 
deren 
Et Hierop zeide de moeder: „Goed! Komaan nu Kambang Bandahari, Kambang 
_Boengó Tjinöó en Anggoen Tjandai nan Goerawan, maak nu verder alles in orde, 
terwijl het nog niet laat is; want mijn kinderen zullen op reis gaan en vreemde, 
_ oorden bezoeken, waar zij geen hulp te verwachten hebben. 
Kambang Boengó Tjinö dit hoorende, antwoordde; „vergiffenis moeder! de 
rijst is reeds in de hedang en de goelai al klaar, zoodat men slechts behoeft op 
Meendienen.” 
E. De Toeankoe zette zich nu aan tafel, daarin gevolgd door Tjindoer Matú, 
djoearö Medan Labiëh, si Barakat, si Baroeliëh en si Tambahi, die allen met hem 
_ meegaan zouden. Nadat men gegeten en gedronken en ook een betelpruimpje ge- 
_nuttigd had, sprak Boendö Kandoeng: „Welaan Barakat en Baroeliëh! haalt nu Goe- 
marang, (Goemarang met zijn dikken staart, gestreepte hoeven, breede borst, wiens 
lippen zwart en wiens tong van een IJvormig teeken is voorzien; wiens beenderen 
uit één stuk bestaande, gelijk zijn aan ivoren piztjoeran’s, die dik in het vleesch 
zit en snel kan loopen, die gerekend wordt tot de Tedjó paarden en een afstamme- 
‚ ling is van Samboerani) en breng dan ook te gelijker tijd zijn tuig mede. En gij 
SN Op dit bevel ging si Barakat heen en bracht Balang Kandai op het erf; hij 
had tevens olie en een kam bij zich en begon Goemarang en Balang Kandai in te 
wrijven en te kammen. Toen hij hiermede klaar was, sprak Boendö Kandoeng : 
„Welaan, Goemarang! zij gaan allen op reis en ge zult nu voor de eerste maal in 
den vreemde gaan; ge zult als gast de kampoengs binnentreden en Soengai Tarab 
_n. l. Koerimbang Batoe Alang, bezoeken. Ge moogt nu niet buiten het spoor gaan 
en de planten vertrappen, noch volgens eigen begeerten handelen; want gij zijt daar 
in een vreemd land en zoudt mij, als ge zoo deedt, beschaamd maken.” 
Bij 't hooren dezer woorden begon Goemarang te hinniken. „Balang Kan- 
dai!” hernam de moeder weder, „luister goed toe en wees voorzichtig in uw loo- 
pen; als ge meegaat, dan moet gij steeds achterblijven, ge moogt geen stap voor- 
uit gaan en Goemarang niet voor de voeten komen, maar altijd blijven volgen!” 
Rx: Dit hoorende, begon ook Balang Kandai te hinniken. Nu ging de moeder 
