20 
naar boven en zeide: „Komaan, mijn jongen! mijn eenige woudduif, voorwerp mij- 
ner zorgen, mijn eenigste strik die, stuk gaande, niet meer hersteld kan worden, 
mijn eenig kind dat geen weerga heeft en van vlekkelooze afkomst is! Kom, trek 
uw kleederen aan, mijn lieveling, hier zijn ze!” 
id E 
De Toeankoe richtte zich bij deze woorden op en stond zoo recht als een 
kaars. Vervolgens begon hij zich te kleeden. Hij trok een lange broek aan van 
Halahansch naaisel en Manangkabausch snit; het waren geen valsche edelgesteenten, 
die er aan waren, maar echte, die bij honderden aan de pijpen zaten, terwijl de 
band met duizenden brillanten schitterde, Dalama* Makah geheeten; juweelen en saf- 
fieren fonkelden er op als gloeiende kolen in de duisternis, zoodat men er de blik- 
ken voor moest neerslaan, evenals voor het zonlicht. In vroeger tijd had Boendó 
Kandoeng deze broek geweven met het stille voornemen ze aan den vorst van Roem 
ten geschenke te geven. 
Nadat de vorst zijn broek aangetrokken had, deed hij zijn kain aan. Deze 
had een goudgele kleur en een fraai bewerkten zoom van een span breedte; het pa- 
troon er van was een hesta groot en doorwerkt met gouddraad; zij was van een 
onschatbare waarde, een handbreedte er van kostte wel tien amas en een span wel 
vijf thail, terwijl men voor haar geheel wellicht een heele negorij had kunnen koo- 
pen. Het was cen nabootsing van de kains in den hemel, die den naam van San- 
doesin dragen en het had in moeders bedoeling gelegen haar cadeau te doen aan den 
vorst van China. 
Na de kain trok de vorst zijn baadje aan, dat een fraaien weerschijn had en 
uit veelkleurige driehoekige stukjes fluweel was vervaardigd, terwijl de opgezette zij- 
stukken onder de armen van gouddraad waren; het was een maaksel van Djambak 
Djamboe Wrang, en afgezet met bloedkoralen, waartusschen saffieren en katoogen ;e 
het was onvergelijkelijk schoon en vroeger door Boendö Kandoeng bestemd geweest 
als geschenk voor den vorst van Atjeh. 
Toen de Loeankoe zijn baadje aangetrokken had, deed hij zijn gordel om van 
zeven hestas lengte met passement en gele franjes en van Arabisch maaksel. De 
stof ervan was gesponnen door oerang barparoeh, uitgeplozen door oerang barisang 
en geweven door de garagasi; in het water was er de eerste hand aan gelegd en in 
het vuur was hij afgewerkt; als men hem oprolde, was hij zoo groot als een nagel 
en uitgerold besloeg hij een koninkrijk; het was een oud familiestuk, oorspronke- 
lijk van Roem afkomstig en meegebracht door de zwaluwen. 
Daarna zette de Toeankoe een destar op met diamanten ingelegd, en deed 
daarom een doek met gekleurde strepen van zeven hesta’s lengte, schitterende van 
loovertjes, waartusschen saffieren en katoogen en omzoomd met gouden boorlint; als 
zij door den wind in beweging gebracht werden, veroorzaakten zij een zacht koeltje ; 
als de kwasten zich bewogen, boog zich de groote menigte, die opgetogen stond, 
waar de destar slechts even zichtbaar werd. 
De Toeankoe deed een ring aan, die den naam had van Zyiragö taroeühan en 

