22 
Bangkalis en door deze ten geschenke gezonden, toen hij vernomen had, dat de 
Toeankoe als vorst gehuldigd was. 
Hierover deed hij een tweede baadje, terwijl hij om de lendenen een zijden 
band bond van zeven hesta’s lengte en met schitterenden glans. Hij zette een des- 
far op, doorstikt met bloemen en met figuren van goudwater beschilderd, waardoor 
zilveren strepen liepen. Het was het maaksel van prinses Dandani de dochter van. 
den vorst van Moehamad Bandar, die hem aan den Toeankoe had geschonken op de 
tijding, dat deze tot vorst verheven was. 
Vervolgens zette Tjindoer Mató nog een destar op, welks purperkleur ver- 
kregen was door hem eerst in hasoembò, die tweemaal overgehaald was, en daarna 
in Atjehsche indigo te dompelen. Als hij in het water gestoken werd, dan werd hij 
niet nat; in het vuur kon hij niet verbranden en door het dragen niet verslijten; 
hoe langer men hem gebruikte, hoe meer hij waard werd; het stiksel ervan stelde 
tjangkasbloemen voor, waartusschen jonge loten van de pandanbloem geteekend waren. 
Kambang Moelia, de dochter van den koning van Siam, had hem geweven en 
deze laatste had hem, op de tijding dat de Toeankoe den troon beklommen had, 
toegezonden. 
Na zich gekleed te hebben, stak hij een kris, Samponò gandjö erah ge- 
heeten, tusschen den gordel. Als men haar dwars droeg, dan geleek zij een wond- 
duif, die naar beneden schoot; zij was gepolijst op Malaka en had twee en een 
halve kromming. De punt ervan had zich zelve gedraaid en tusschen de pangoer'’s 
waren kleine scheurtjes. Zij maakte twee dooden tegelijk, omdat het een verbod 
voor haar was slechts één mensch om het leven te brengen. Zij stak wit zich zelve; 
bloed was het middel om er de roestvlekken van te verdrijven en vleesch om haar 
schoon te maken; beenderen werden door haar vermorzeld en in het vleesch drong zij 
zachtjes door. Zij was als geschenk gezonden door den sultan van Malaka, toen deze 
hoorde, dat de Toeankoe den rijkszetel beklommen had. 
Eindelijk stak hij een ring aan den vinger met een juweel Makik Soeteman 
er in, Goemala Satis, geheeten. 
Toen nu de Teeankoe en Tjindoer Matö gereed waren met zich te kleeden, 
zeide Boendö Kandoeng glimlachende: „Welaan Kambang Bandahari en Kambang 
Boengö Tjinöó, hofjuffers en verdere bewoners van dit paleis! komt nu allen hier en 
laten wij ons verlustigen in het aanschouwen van den hemel op aarde!” 
Op het hooren van deze woorden verschenen alle paleisbewoners, en nu sprak 
Boendó Kandoeng: „Welaan, mijn jongen, mijn eenige woudduif, voorwerp mijner 
zorgen! en ook gij mijn jongste, mijn lieveling, vertrouweling in het paleis, sirzÂ 
gadang van uw moeder! Hen uwer is de maan en een de zon en indien ik miet 
dacht verkeerd te handelen, hoe weinig ook, dan zou ik geen voetstap van u schei- 
den willen, daar gij ‘t dierbaarste zijt, wat ik bezit.” à 
Toen Kambang Bandahari dit hoorde, zeide zij: „Vergiffenis Boendö Kan- 
doeng! doch spreek toch miet zoo, want gij zult Tjindoer Matö nog meer bederven” 

