24 
gevoelde zij een mengeling van vreugde en droefheid en geraakte zij geheel in twij- 
fel, wat zij doen zoude. 
Boendöó Kandoeng stond op en liep hevig smikkende en steeds bedroefder 
wordende van het midden naar den wand en van daar naar het oppereinde van de 
zaal, om vervolgens weer in de Soerambi terug te keeren en, zich afkoelende met 
haar waaier, sprak zij in zich zelve: rik zal er een eindeloos berouw van hebben en 
te midden daarvan sterven en toch, hoe langer ik er over denk, hoe meer ik talmen 
zal hen van mij te zenden en doe ik dit niet, hoe kunnen zij dan gaan!” 
Toen dit eenige oogenblikken geduurd had, sprak zij: „komt mijn kinderen! 
gaat nu! daar het nog niet laat op den dag is. Het vreemde land, dat gij bezoeken 
zult, is ver en de weg er heen zeer onherbergzaam.” 
Dit hoorende stonden de Toeankoe, Tjindoer Mató, djoearó Medan Labith, 
Barakat, Baroeliëh en Tambahi op en zeiden: vvergiffenis Boendó Kandoeng! wij 
zullen thans gaan.” 
De Toeankoe ging nu naar beneden en toen hij de trap afklom, begonnen 
zijn lievelingsdieren hun kunstjes te vertoonen. Op de eerste sport zijnde, begon 
zijn moesang met het biloeari; bij de tweede begon de aap de luit na te bootsen; 
bij de derde liet de beo een weemoedig lied hooren; bij de vierde zat de papegaai 
de Klingaleezen na te praten; bij de vijfde zat de salindi djantan te roepen, de ge- 
spikkelde tauan zat met den snavel te knappen, de koperkleurige woudduif kirde, de 
bruine kwartel schreeuwde en de katitiran met den kraag koerde. Toen de Toeankoe 
op het voorplein was, bogen zich alle gewassen op het veld; de rand van het dak- 
boog zich naar boven om en de steenen neuten verschoven van hun plaats. Eensklaps 
hiet zich een enkele donderslag hooren en werd het zwerk door den bliksem verlicht; 
de glans weerkaatste aan de overzijde der rivier tot Goedam Balai Djangga en vervol- 
gens tot aan Boekis Gomba, zoodat de menigte God begon aan te roepen. 
De Toeankoe besteeg sì Goemarang en ging zitten op een gouden zadel, in- 
gelegd met soeasö, geschakeerd met zilver en rondom afgezet met edelgesteenten; de 
leidsels waren van gevlochten zilverdraad, de buikriem van zijde afkomstig van Pa- 
tani; de fatah hoendai was van uitgeslagen goud en vervaardigd door de bewoners van 
Sianok Kotö Gadang; de riemen aan de stijgbeugels waren voorzien van kwasten en 
van Siameesche stof met gekleurde strepen; de staartriem was van fluweel, doorwerkt 
met gouddraad en de schellen waren van uitgeboord metaal, een maaksel van Agam 
Balai Goerah. 
Vervolgens steeg ook Tjindoer Matö te paard en de Toeankoe benevens Tjin- 
doer Matö reden weg. Wat djoearo Medan Luabiëh betreft, hij had- den haan Kinan- 
tan onder den arm, Barakat hield de lans, Baroeliëh droeg het regenscherm en Tam- 
bahi het goud, dat op den haan moest ingezet worden. 
Nadat de Toeankoe Goemarang aangespoord had, begon hij eerst te galoppeeren 
om later in telgang over te gaan. Als men het paard hoorde loopen, dacht men aan 
het geluid, dat vechtende krabben maken of aan dat van klapperdoppen, die met 
