= 
25 
















‘ 
A 
hun zessen tegen elkander stootende, drie aan drie gelijkmatig naar boven vliegen. 
_ Nu eens ging het in gestrekten draf, dan weer in een sierlijk trippelen voorwaarts; 
het eene oogenblik was het alsof er een hevige orkaan loeide, het andere weer alsof 
men het neuriën van de bewoners van Priaman hoorde en dikwijls schenen de schel- 
len te zullen bersten. 
Toen zij de kampoeng verlaten hadden, kwamen zij eerst op den grooten weg 
en van daar op een bebouwd stuk grond, vervolgens staken zij de vlakte van Kajoe 
_ Wanam over, waar de jeugd balspeelt en vliegers oplaat en daarna trokken zij al 
verder en verder. Eenigen tijd later kregen zij een landstreek in het gezicht met 
schoone kampoeng’s die eenigszins hooggelegen waren op een terrein, vlak alsof het 
gehamerd was. 
De Toeankoe vroeg nu: „zeg Tjindoer Matö! welke negorij doet zich daar voor 
ons op?” 
| Tjindoer Mató antwoordde: „met uw welmeenen Toeankoe! dat is Simpoeroeif 
_ Kotó Badampiëng waar twee panghoeloe’s, beiden strikt rechtvaardig, het bestuur 
hebben. Een van hen heet Datoeä® Menggojang Boemi en de andere Datoeú* Meng- 
gojang langi. Zij hebben een groot aantal onderdanen die, zoowel vrouwen als 
mannen, allen eensgezind zijn. 
Op deze woorden nam Tjindoer Mató een betelpruimpje en herinnerde zich 
zijn tooverformule omtrent de schellen. Goemarang begon nu allerlei kunstjes te 
_ verkoopen (*)'en trippelde en danste lustig voort, waarbij het geluid zijner schellen, 
__schoon als dat van de sangkadoe en bangsi Tjinö, het hart in beweging bracht. 
Zoodoende naderden zij de kampoeng’s waar iedereen, man en vrouw, groot en 
klein, oud en jong en aanzienlijken, de deur uitvloog, vol onrust en verlangen. 
„Wat kan dat toch zijn vrienden!” riepen zij. „Nu eens is het voor ons ge- 
hoor alsof die toonen uit de aarde komen, dan weder alsof zij in het hooge hemel- 
k ruim weerklinken, zoodat zij ons alle rust en kalmte ontnemen !” 
Intusschen trok de Toeankoe met Tjindoer Matö voorbij; de menigte gaapte 
hen aan, zich zelve geheel vergetende. Sommigen klommen tegen den wand op, 
anderen braken het dak open; zij, die om het rijstblok stonden, deden de rijst over 
den grond stuiven en stampten in gedachte op de zeef, toen zij den Toeankoe en 
Tjindoer Matö zagen. Niemand durfde hen aanspreken; t was hen alsof er hun iets 
zwaars op het hart lag en hun mond met een sleutel gesloten was. 
Intusschen was de Toeankoe verder gereisd en op een groote vlakte gekomen 
van waar hij, door kleine kampoengs trekkende, op een open veld kwam. Een eind 
verder kregen zij een stad in ’t gezicht, die omringd was door een gracht en met 
hooge pinang en schuin groeiende tjoebadakboomen. 
„De Toeankoe vroeg nu: zeg djoearo Medan Labiëh, welke stad ligt daar 
_voor ons?” 
2) Om niet in herhalingen te vervallen, heb ik deze beschrijving weggelaten. 
