26 
Medan Labiëh antwoordde: „met uw welmeenen Toeankoe! dat is si Djongë 
en Kotó nan pandjang, twee negorijen, die naast elkander liggen en die bestuurd 
worden door twee panghoeloe’s n. 1. Datoeí® Panghoeloe Alam en Datoeá Panghoeloe 
Labiëh. Wat die twee panghoeloe’s aangaat, zij hebben nooit twist. Hun gebied 
bevat honderden woningen met een groot aantal inwoners, waaronder vele zeer ver- 
standige manteri’s. De onderdanen zijn er rijk en vertrouwen ten zeerste op u. 
Tjindoer Mato dit hoorende, dacht aan de tooverformulen en trok, na het 
nemen van een betelpruimpje, weer verder. Goemarang begon dartel te worden, in 
welk voorbeeld hij door Balang Kandai gevolgd werd. Na het maken van eenige 
Just afgepaste sprongen, schoten zij nu eens in gestrekten draf, dan weder in sierlijken 
telgang in een rechte lijn vooruit en dit veroorzaakte een geluid gelijk aan het geroep 
van de moerai fandang. 
De huppelende tonen der schellen, deden daarbij denken aan vechtende 
krabben en smolten geheel in elkander: Zij, die dit hoorden, werden er geheel door 
ontroerd en meegesleept. Toen de dorpelingen ze hoorden, werden zij aangedaan en 
met weemoed vervuld, zoodat zij begonnen te snikken en te zuchten. Zij vlogen de 
deur uit, maar als zij naar den hemel blikten, hoorden zij ze weer in de aarde. 
De hofjuffers en jonge vrouwen maakten wel een dozijn mesjes onbruikbaar, met ze 
tusschen de openingen in den wand te steken. 
„Nog nimmer hoorden wij van menschen, die zulk een voorkomen hebben 
als deze, die glinsteren als Chineesche spiegels en geheel op elkander gelijken ;” 
zeide de een. 
„Waar toch, vrienden, zagen wij ooit vorsten zoo schoon als deze er zulke 
fraaie paarden!” sprak een ander. „Ziet mijn nagels eens: zij zijn van de vingers 
gescheurd, omdat ik aan niets anders dacht dan aan kijken!” 
Een derde zeide weer: /mij is het eveneens gegaan! Wellicht zal ik be- 
zwijken, want ik heb mij, zonder het te weten, het voorhoofd gestooten, zoodat 
mij het bloed uit den neus sprong.” 
Een volgende sprak: „volgens mijn gedachte, moet het de vorst van Pagar 
Roejong, de beheerscher van ‘t Minangkabausche rijk zijn.” 
„Indien het de opperbestuurder uit Tandjoeng Boengú was, dan zou hij niet zoo 
op reis gaan,” liet zich een ander weer hooren. Hij zou dan een groot gevolg bij 
zich hebben en kennis gegeven hebben, dat hij hier langs kwam en wij met hem 
mee zouden gaan.” 
Intusschen was de Toeankoe voorbij getrokken en over uitgestrekte sawah's 
gekomen, waarop geen druppel water stond en waar de buffels, die er liepen te grazen, 
bang werden en de koeien begonnen te loeien. Van hier kwamen zij weer door 
kleine kampoengs. Goemarang galoppeerde met korte sprongen voort, door Balang 
Kandai steeds op den voet gevolgd. Zoodoende naderden zij al meer en meer en 
toen zij eindelijk Soengai Tarab in 't gezicht kregen, vroeg de Toeankoe: wzeg 
djoearó Medan Labiëh! welke negorij is dat, mijn vriend? Zij ziet er zeer schoon 

