21 


































; het schijnt, dat zij eenigszins hooger gelegen is en men er schuin groeiende klap- 

_ perboomen vindt, terwijl er een gracht en een omheining van aoeit hoeniëng om heen is. 
_ ____„Met uw welmeenen Toeankoe!” antwoordde Medan Labiëh, „die negorij is 
Soengai Tarab, het gebied van Datoeí* Bandaharó, waarheen het doel onzer reis is.” 
à ____Hierop zeide Tjindoer Mato: vvergiffenis Toeankoe, doch laten wij eerst even 
uitrusten !” 
Op deze woorden steeg de Toeankoe van zijn paard, daarin gevolgd door 
_Tjindoer Matö, terwijl ook djoearó Medan Labiëh en de anderen stil hielden. Zij 
rustten nu geheel uit onder een waringinboom, terwijl de Toeankoe en Tjindoer Mató 
een betelpruimpje nuttigden, waarop zij driemaal kouwden en waarvan zij het sap 
_ driemaal doorslikten om vervolgens het overblijvende links en rechts om zich heen 
te spuwen. Daarop blikten zij eerst naar den hemel, bogen zich toen ter aarde en 
brachten naar alle zijden hun salam. Terzelfder tijd kwamen hun nu allerlei toover- 
_ kunsten te binnen; zooals het bezweren van ziekten; het middel om iemand te be- 
| Tetten zijn voornemen ten uitvoer te brengen; het middel om zich voor anderen on- 
zichtbaar te maken; de kunst om anderen voor zich te doen buigen, vrees in te 
_boezemen en te verstommen. Hiermede gereed zijnde, deed men het paard si Goe- 
_marang, behalve de schellen ook nog de siranjang en de siradjö bangang om, waarna 
_Tjindoer Mato zeide: „vergiffenis Toeankoe! doch laten wij nu weer verder gaan, 
terwijl het nog niet laat is, want wij hebben nog een heel eind te rijden en zullen 
5 nergens een pleisterplaats aantreffen.” 
______TFoen de Toeankoe deze woorden hoorde, stond hij op, hij veegde zijn paard 
wat af, zette de voeten in de stijgbeugels en ging te paard zitten, waarna ook Tjin- 
| _doer opsteeg. 
„Komaan Goemarang!’’ sprak nu de Toeankoe, loop nu eens zooals het behoort!” 
Goemarang begon eerst voor en achter uit te trippelen, sprong daarna in een 
korten galop over en snelde toen in bevalligen telgang voorwaarts. Het was alsof 
zijn schellen barsten zouden; men meende een hevige aardbeving te gevoelen, terwijl 
_ het geklingel al op en neer ging. Balang Kandai volgde Goemarang steeds op den 
_ voet. Somtijds meende men het geluid in de aarde dan weder in t hooge luchtruim 
te hooren; men kreeg er een gevoel van verlangen en weemoed door, want die tonen 
__waren schoon als die van de rabab en koetjapi, van de salempong , de saroenai en sangkadoe. 
Dichterbij gekomen drongen door Gods beschikking de klank der schellen 
door in de ooren van hen, die bij den galanggang waren. Het hanenkloppen was 
hier reeds in vollen gang. Hier was men bezig met hanen te laten vechten; daar 
met ze met elkander portuur te stellen; ginds met ze tegen elkander op te hitsen; 
elders weer met het aangaan van weddenschappen. Overal hoorde men het geram- 
mel van dukaten, realen en klein zilvergeld; de guldens konden bij soekat’s afgemeten 
worden en het kopergeld was niet te tellen. Allerlei koopwaren stonden in hoopen 
opgestapeld; het goud lag er bij kati’s afgewogen en de sommen, als inzet gesteld , 
_ beliepen een zeer hoog bedrag. 
