28 
De menigte keek verbaasd op en geraakte in opschudding; „Stil toch, vrien- 
den!” hoorde men hier zeggen. „Welk geluid kan dat toch zijn? Nog nooit, zelfs 
van af den tijd onzer voorouders heeft men iets dergelijks gehoord.” 
„Laten wij toch eens hooren! zeiden weer anderen, want het schijnt van het 
hooge luchtruim te komen!” 
Zoodoende ontstond er twist en geschreeuw bij den galanggang. Sommigen 
werden boos, anderen scheiden; allen werden door weemoed en verlangen overmees- 
terd. Sommige djoearó’s zagen geheel rood van het bloed, daar zij zich gewond 
hadden aan de hanesporen. Zij dachten niet meer aan de hanen, die zij op den 
arm droegen, en deze dieren begonnen elkander te vermoorden. Zoodra het geluid der 
schellen gehoord werd, was men opgehouden met hanenkloppen en in troepen bij 
elkander gaan staan. 
Intusschen werden die tonen ook vernomen door de dorpelingen, vrouwen 
zoowel als mannen, en drongen zij door Gods beschikking ook door tot prinses 
Langgó Geni, die zich met haar stoet hofjuffers en vrouwelijke volgelingen op den 
zilveren axdjoeng bevond De tonen, nu eens hooger dan weer lager, vervulden ook 
haar met weemoed en verlangen. Nog slechts even van uit de verte hoorbaar, zoo- 
dat zij nog niet duidelijk te onderscheiden waren, schenen zij van uit den hemel te 
komen en verwekten zij onrust en gejaagdheid in het hart. 
Prinses Langgó Gent nam haar zakmesje en daalde naar de galerij of, om 
zich zelve te doorsteken, ten gevolge waarvan er een groote opschudding onder de 
hovelingen ontstond; terwijl haar moeder, ziende dat haar onderhoorigen deden als 
kranzinnigen, lieden liet halen, die verstand van geneesmiddelen hadden. 
Allen hadden door de pitoea het verstand verloren. Daar sommigen beweerden , 
dat het geluid van verre en anderen, dat het van nabij kwam, ontstond er aan den 
galanggang een hevig leven; men begon er te twisten en weldra te vechten. Wat 
ouden van jaren zeiden, werd niet aangenomen; naar goede raadgevingen werd niet 
geluisterd; de straffen der panghoeloe’s hielpen niet; ieder deed, wat hij goed vond 
en niemand van die groote menigte was het met een ander eens. 
Het geklingel der schellen hoorende, beweerden sommigen dat het geluid bo- 
ven hen, anderen, dat het beneden hen was; terwijl er ook zeiden, dat het van 
uit de aarde kwam. Zoodoende kregen zelfs echtgenooten ongenoegen met elkander 
en werd de liefde tusschen verloofden verbroken, en terwijl men bij den galanggang 
aan het twisten was, begon men op de markt elkander op te ruien, zoodat zij, 
die gemeenschappelijk handel dreven, daarmede eindigden en afrekenden. 
De schellen van het paard waren tevens oorzaak, dat bloedverwanten tegen 
elkander begonnen te zweren en oneenig werden. Zij, die elkander haat toedroe- 
gen, verzoenden zich met elkander en beloofden, God tot getuige roepende, elkander 
niet te beleedigen; droevig gestemden begonnen te lachen; verstandeloozen kregen 
hun denkvermogen terug; vijanden gaven elkander de hand en vrouwen van den- 
zelfden man sloten vrede met elkander. Omtrent het geluid van Goemarang's schel- 

