29 









Jen was niemand het met een ander eens, en God alleen weet welk een toestand 
er op dat oogenblik bij den galanggang heerschte! Zoo scheen de galanggang een 
plaats van ellende te zullen worden en over de kampoeng onheil te zullen komen 
en omdat niemand er meer aan God noch aan den profeet dacht, kwam men er ook 
niet toe Gods hulp in te roepen. 
Tjindoer Mató kwam nu op het gelukkige denkbeeld, om de tooverformule, 
die het bovenstaande had veroorzaakt, krachteloos te maken; en toen de vorstelijke 
pajoeng open ging, knalde er een enkele donderslag, het begon zachtjes te regenen 
en aan den hemel verscheen de regenboog. 
En Zoodra de menigte dit zag, ging zij in groepen bij elkander staan; men keek 
den Toeankoe en Tjindoer Mató aan en volgde hen op den voet; men fluisterde 
onder elkander, keek met schuwe blikken om, gaf elkander onophoudelijk oogjes en 
kon zich in het aanschouwen van hen maar niet verzadigen. 
Intusschen dacht Tjindoer Mató bij zich zelf: wals er zoo gedaan wordt, 
en wij niemand aanspreken, met wien zal de Toeankoe dan het een en ander kun- 
nen overleggen. Niemand zal zich met hem bemoeien en het eind zal zijn, dat wij 
NE eeorchtie gehandeld hebben: Hoe kan men weten wie wij zijn, als wij het 
miet vertellen! En toch zal Toeankoe aanstonds een boos gezicht zetten en dan 
loopt het zeker slecht af, terwijl Boendó Kandoeng het wellicht ook nog te weten 
komt. Als wij dus de zaak te erg maken, kan zij niet zonder onaangenaamheden 
afloopen. 
















Terwijl de menschen intusschen aan elkander vroegen, welke vorsten of soe- 
fans het konden zijn, die daar aangekomen waren, kwam door Gods beschikking de 
oude vertrouweling van den vorst aanloopen. Hij was geheel buiten adem, zijn 
neusvleugels gingen op en neer en zijn hart klopte. In zijn spreken niet verlegen 
uitgevallen zijnde, riep hij onder het opzetten van een paar groote oogen op luiden 
toon: wzegt gij allen! waarom zijt gij zoo onverschillig. Weet gij dan miet, dat dit 
de Toeankoe uit Pagar Roejoeng, onze vorst, is. Hij is niet door aankoop vorst 
geworden, hij is ook miet cijnsbaar, maar vorst van den bloede. Komaan! haalt 
 Datoeá* Bandaharó hier opdat hij, het wetende, begrijpen zal, wat hij doen moet. 
Ge moet hem echter maar niet zoo gaan afhalen maar tevens de twee vorstelijke 
schermen met de rijkssieraden en wapenen, zwaarden en goelewang's, pieken en 
lansen naar den galanggang laten mede nemen. Laat hem den vorst tegemoet 
komen met al zijn onderdanen, met lauwerkransen om het hoofd en onder begeleiding 
van de feesttrommen. De gewoonten van de vorsten vorderen , dat niemand achterblijft 
maar allen, vrouwen zoowel als mannen, zich bij den optocht aansluiten.” 
4 Toen de ceremoniemeester dit hoorde, spoedde hij zich heen, en in de kam- 
poeng aangekomen zeide hij tot Datoe” Bandaharú: „vergiffenis Toeankoe! kom on- 
verwijld mede, want de Groote Heer uit Pagar Roejoeng bevindt zich in eigen per- 
soon op dit oogenblik bij den galanggang. Gelieve daarenboven bevel te geven om 
alles in gereedheid te brengen, wat noodig is om den vorst in te halen!” 
kt 
5 

