50 
Datoeä® Bandaharó, een bekwaam man en geheel op de hoogte van de vor- 
stelijke gebruiken, liet alles, wat noodig was, bijeen brengen, en ging toen op weg, 
gevolgd door al zijn onderdanen, groot en klein, oud en jong, aanzienlijken en 
geringen, vrouwen zoowel als mannen. God wat een menigte menschen! Het ge- 
leek wel een troep witte mieren, die uitgevlogen waren! Met lauwerkransen om het 
hoofd en onder het slaan op de feesttrommen gingen zij den vorst afhalen. De 
Bandaharó, die aan het hoofd van den optocht was, legde reeds van uit de verte 
de handen op het voorhoofd en naderbij gekomen boog hij zich diep voorover, 
waarna hij zich voor de voeten van den vorst op de knieën werpende, sprak : wver- 
giffenis, gebieder der wereld! duizendmaal smeek ik om vergiffenis aan U, die onze 
ziel en onze steun zijt; die over ons leven en onzen dood kunt beschikken; van 
wien wij alles moeten verdragen; gij die de zegen zijt van Uw onderdanen en aau 
wien zij in den nood om hulp roepen!” 
Hierop vielen allen op de knieën. Vervolgens nam Datoeá® het woord weer 
zeggende:/ vergiffenis, machtige vorst! Gelieve thans met mij mee te gaan en laten 
Uw onderdanen U mogen volgen, verlangende als zij zijn om voor U te verschijnen!” 
De Toeankoe antwoordde: wzoo God wil, is dit goed!" Nu begaf de vorst 
zich, gevolgd door de groote menigte, op weg. Het gele rijksscherm was opengespreid , 
rechts er van werd een groen en links een rood gedragen; aan weerskanten liep men 
met uitgetrokken zwaarden; zij, die daarvoor aangesteld waren, droegen den hoofdband, 
anderen de kris; de tuudjil mandjahil hielden den vorstelijken spiegel vast en daar- 
achter kwam de dichte drom van Soengai Tarab’s inwoners. 
De volksmenigte was opgetogen van verwondering, iedereen keek met snelle 
blikken over de schouders, men fluisterde en wenkte elkander toe. 
Om den Toeankoe te kunnen zien, klommen sommigen op elkanders rug; 
anderen hadden een hoogte opgezocht om van daar op hun gemak te kunnen kijken; 
elders weer zag men er, die op handen en voeten zelfs op de ellebogen voortkropen, 
zoodat hun kin den grond raakte. Het gevolg daarvan was, dat men alles om zich 
heen vergat. 
Toen de optocht in de kampoeng was aangekomen, klommen de ongetrouwde 
vrouwen op de zolders en de atappen niet kunnende uittrekken, braken zij ze maar 
open, ten einde den 'Loeankoe te kunnen aanschouwen. 
Anderen klommen op de vensterbanken, die zij te vergeefs getracht hadden uit 
te breken; en zoo verzonnen, vrouwen zoowel als mannen, allerlei listen om toch 
maar te kunnen zien. 
Intusschen was men op het voorplein gekomen, waar de Toeankoe, gevolgd 
door Tjindoer Mató en de anderen, de woning van den Bandahara binnentrad, terwijl de 
paarden werden vastgebonden. Thans klonken de zware tonen van de taboek in Soengai 
Tarab door het luchtruim en daartussechen hoorde men de lichtere van die van het 
benedeneinde der negorij; ook de fuboeh djoemaät hiet zich hooren, er werd op de t/azang, 
sipaneh miang genaamd, geslagen en een geweerschot gelost 

