òl 
oogenblik later waren al de inwoners van Koerimbang Batang Alang 























| Toen nu langzamerhand de avond begon in te vallen, werden de damarpijpen 
aangestoken en ging men rijst en goelai koken die, toen zij gaar waren in de edangan’s 
gedaan en opgediend werden. 
De Toeankoe zette zich nu aan den maaltijd, hierin door Tjindoer Mató en 
de anderen gevolgd en toen zij klaar waren met eten, bracht de Bandahara de betel- 
schaal met sirih, die hij onder het maken van een sambah neerzette, zeggende „gelieve 
nu wat sirih te gebruiken, Toeankoe!” 
___#Loo God wil, is *t goed!” was 't antwoord van den Toeankoe. 
Terwijl nu ieder een betelpruimpje nuttigde, nam de Toeankoe aldus het woord : 
„welaan Rankajó Bandaharó, gij, die de eerste zijt in Kotó Piliang ! wees zoo goed naar 
mij te luisteren. Wij zijn hier gekomen op bevel van Boendó Kandoeng ten einde met 
U te beraadslagen, of er ook zaken zijn, die in orde gebracht moeten worden. Wij heb- 
ben elkander slechts zelden ontmoet en ten opzichte van de maatschappelijke instel- 
lingen zou er dus licht het een of ander veranderd kunnen worden.” 
Op het hooren dezer woorden bracht de Bandaharó de beide handen naar het 
voorhoofd, hij wierp zich op de knieën en zeide met het hoofd ter aarde gebogen: „ver- 
giffenis! In datgeen, waarvan gij gesproken hebt, is nog niets veranderd. Van af ’t 
begin der eerste stichting van deze negorij bestaan bij ons de gewoonten en gebruiken 
van het Minangkabausche rijk, waarboven zich deze hemel uitstrekt en dat gebouwd is 
op dit gedeelte der aarde en wel rondom den berg Marapi tot aan Pintoe rajó hilie en 
Selo kandi moedié en die wij ontvangen hebben van Katoemanggoengan en Parapatich 
‘sabatang en die tot zes artikelen te brengen zijn: 
1ste de tjoepäs oesali, de gewoonten en gebruiken, die van de vroegste tijden af 
bestaan, waarin geen verandering mag gebracht worden en die den grondslag voor 
alle nieuwere instellingen uitmaken; 
| 2de de tjoepd* boeatan, die, welke in overeenstemming met de eerste in den 
loop der tijden in het leven geroepen zijn; 
gie de kató poesakò, de stelregels, spreuken en zegswijzen van de voor- 
vaderen afkomstig, dikwijls in tegenspraak met de sjarä* 
4de de katò moepakat, de overeenkomsten en bepalingen na onderlinge beraad- 
slaging door de schrandersten en aanzienlijksten ingesteld; 
5ie de katò dahoeloe batapati, de voorschriften, die uit de oude adat en sjarä” 
zijn voortgevloeid, doch die niet in toepassing gebracht mogen worden dan wanneer 
zij na gezamenlijk overleg van kracht blijken te zijn; 
6de de kamoedian batjari, besluiten en voorschriften van latere dagteekening, 
waarin door de eene of andere omstandigheid wijziging kan gebracht worden. 
