Ö4 
In het rijk van Minangkabau zijn de vorsten van hetzelfde begrip hunne 
hooge waardigheid; de grooten zijn dit omtrent het geven van bevelen; de oudsten 
in hun opvatting van de wetten; de panghoeloe’s in die van de rechtspleging. Dit is 
zoo de gewone weg van zaken en daaraan zal ik immer de hand blijven houden. 
Dit was het wat Boendó Kandong mij op het hart drukte, toen ik bij haar was 
in den tijd dat U als vorst gehuldigd werd.” 
Toen de Toeankoe deze woorden hoorde, begon hij te glimlachen en sprak: nu 
Rangkajó Bandaharó! de reden van onze komst hier is, omdat wij vernomen hebben, 
dat er hier een galanggang is opgericht en daarmede hebt u een goed werk 
gedaan. Hier is nu een haan en een kleinigheid als inzet op hem; zoek nu een 
tegenpartij voor hem die er even onbeduidend uitziet, al zouden we ’t nu alleen maar 
doen om het vleesch; en laten wij dan met de hanengevechten een begin maken. 
De Bandaharó hernam: vvergiffenis Toeankoe mocht dat U behagen, mij doet 
het nog meer genoegen, dat gij mij met U wilt meenemen. Het zij dus zoo als U 
het gelieft, ik heb uw bevelen slechts op te volgen en zoo God wil, is het dus goed !” 
„Leg Datoeä” Bandaharó’?, hernam de Toeankoe, „tot in Tandjoeng Boengö zijn er 
van hier goede berichten doorgedrongen. Sedert langen tijd hebt ge daarmede nu al 
heel wat geld witgegeven, doch hebt gij daarmede nu ook al Uw doel bereikt en zijn 
dus de panden. al in ontvangst genomen of de ringen al verwisseld!” 
Datoeú® Bandaharó antwoordde: „vergiffenis Toeankoe, ik ben er verlegen mede U 
mijne omstandigheden te vertellen. Mijn kind toch legt een vreemd gedrag aan den 
dag en veroorzaakt mij daardoor reeds sedert lang zorgen, terwijl ik al mijn geld 
voor niemendal uitgeef en het zich laat aanzien, dat ook U er last van krijgen zult. 
Tot op heden wilde zij van al de vorsten noch van de soetan’s, die haar ten huwelijk 
gevraagd hebben, iemand hebben; en ‘t schijnt dus haar lot te zijn, een oude vrijster 
te moeten worden met grijze haren en een vijzeltje, waarin zij haar sirih fijn maakt 
Zoo is nu het lot mij beschoren; gelukkig dus, dat gij hier gekomen zijt !w 
De Toeankoe begon hierop te glimlachen en zeide: „zie eens hier Datoeú* Bandaharú, 
Boendó Kandoeng heeft gezegd, dat zij het aangenaam vinden zou, indien U voor 
lieenggó Geni, zoo zij nog niet verloofd en het naar Uw genoegen was, een echtgenoot 
onder ons zocht. Gij zoudt dan echter een behoeftig mensch, van wien zij weinig steun 
te verwachten heeft, als schoonzoon krijgen, want meu heeft Tjindoer Matö op ‘t oog. 
Ik moet U hierbij ook nog opmerkzaam maken, dat Boendó Kandoeng omtrent het 
gedrag van Tjindoer Matö gezegd heeit, en U zoowel als ik hebben ons daarvan ook 
kunnen overtuigen, dat hij zeer driftig van aard is en hij in plaats van te bedaren hoe- 
langer hoe erger wordt. Hij is in zijn spreken zeer onbeschaamd en heeft een wispel- 
turig karakter; hij is iemand vol eigenwaan die, als hem iets miet bevalt, zijn 
achterste naar boven keert en op den grond spuwt; de onbeschaamdheid in zijn uit- 
drukkingen doet zien, dat het hem een verbod is de nederigheid in ’t oog te houden. 
Hij spreekt niet zooals een gewoon mensch, maar wat hij zegt is nu eens voor tweeërlei 
uitlegging vatbaar, dan weer met een verborgen bedoeling; terwijl hij een andermaal 

