35 
























n alles door elkander praat, zoodat men niet weet, waaraan zich te moeten houden. 
Moge het U dus later nooit berouwen!” 
Be Hierop antwoordde de Bandaharó: „met uw welmeenen gebieder der wereld! 
& 
van zijn gedrag ben ik reeds op de hoogte en het is juist zijn karakter, dat mij 
het meest bevalt, daar ik niet zie naar groote rijkdommen. Waarom dus zouden wij 
het beletten, als zij voor elkander bestemd zijn. Wij zullen er maar niet verder 
over denken, maar handelen volgens uw inzichten, daar wij dan, omdat gij het best 
weet of het goed of kwaad is, er nooit berouw over kunnen hebben. De zaak al- 
zoo voor afgesproken houdende, zullen wij het huwelijk in Tandjoeng Boengú 
doen sluiten, dan kan Boendó Kaudoeng er getuige van wezen. Ik voor mij heb 
er niet lang over te denken; U kunt over beiden beschikken.” 
Db Van slapen kwam er dien nacht niet; men besteedde hem geheel aan het af- 
doen van de zaak. De Toeankoe gaf als onderpand een rentjong batatah mandi angin, 
berwijl de Datoet een stel ringen gaf, als teeken dat Tjindoer Matö en Linggó Geni 
met elkander zouden trouwen. Zoo brak langzamerhand de morgenstond aan en was 
de bevolking om acht uur reeds op de been, om zes à zeven stuks buffels te slachten, 
die dienen zouden voor het feestmaal ter eere van den Toeankoe. 
k: Kom aan Bandaharó!” sprak toen de Toeankoer laten wij nu naar den galang- 
gang gaan, terwijl het nog vroeg is, dan kunnen wij het hanenkloppen bijwonen!” 
ä De Bandaharó ontbood op deze woorden de djoearo’s Medan Labiëh en Mambang 
dileh benevens den ouden rijksbestierder en zei: „kom laat de ceremoniemeester nu de 
lieden naar den galanggang geleiden, want de Toeankoe wenscht daarheen te gaan. 
4 De Toeankoe en Datoeá” Bandaharó, gevolgd door de groote menigte bega- 
ven zich onder het slaan op de tahoeh's op weg, terwijl si Baroeliëh Goemarang 

_ Balangkandai aan de teugels voortleidde. Aan den galanggang gekomen, nam de 

eankoe plaats op de balai, waarop de beide djoearo’s ieder met hun haan en wel 
de laatste met een Pileh hanau toeó verschenen. De twee hanen werden met elkander 
portaur gemaakt en de djoearo’s het met elkander eens zijnde, dat zij tegen elkander 
opgewassen waren, werden hun de sporen op gelijke hoogte aan den rechterpoot 
jastgebonden, waarop het inzetten begon. Daar djoearó Medan Labieh zelfs de geringste 
mmen aannam, bedroeg de inzet op den haan Kinantan een soekat met de holte 
jderaan ervan geheel vol benevens nog eem koeudi en een tiende deel daarvan. Toen 
ook het hanenkloppen onder de groote menigte en daarmede het inzetten begonnen 
‚ hoorde men niets dan het rammelen der realen en kleine zilverstukken, terwijl 
kopergeld niet te tellen was. Het goud lag er bij kati’s bij elkander, de koop- 
ren waren er bij hoopen opgestapeld en er heerschte een onbeschrijfelijke drukte. 
Op dat tijdstip had Tjindoer Mató zich verwijderd en liep hij de markt rond den 
enen weg voor, den anderen na inslaande, totdat hij eindelijk aan het pad kwam, 
ar de kooplieden hun lijnwaadkraampjes opgestald hadden. Zoo voortloopende 
werd hij, bovenstrooms ziende, door Gods beschikking een paar rondreizende kooplie- 
den met hanen bij zich gewaar. Het waren twee broeders van wie de een Lang kanas 
