56 
en de andere Lalat Toeah heette. Men kon zeggen, dat zij de onruststokers van de 
negorij waren en als zoodanig elkander getrouw hielpen. Ben lange tong hebbende, 
was't alsof er voor hen een vloek op rustte om een geheim te bewaren; hun dage- 
lijksch werk bestond in het rondstrooien van allerlei laster en leugens. 
Tjindoer Mató vroeg hun: „zegt kooplieden! van waar komt gij en met welke oog- 
merken zijt gij hierheen gereisd?” 
Daarop antwoordden de kooplieden :/ mijnheer! wij hebben zulk een langen tocht 
gemaakt om te zien of wij, arme stumperds, hier iets verdienen kunnen. Wij zijn van 
Tandjoeng Soengai Ngiang in Kalawi uit de negorij si Malidi aan deze zijde van 
Rantau si Malintang.” 
Dit hoorende hernam Tjindoer Matú :/ maar kooplieden scheelt het U dan wellicht 
in het hoofd! want om van zulke verre oorden hierheen te reizen is niet anders dan 
vruchtelooze moeite doen. Welke hanenklopperijen toch zouden er in Tandjoeng 
Soengai Ngiang niet bestaan en welke markt zou daar niet gehouden worden, dat gij 
zoover kondet heengaan!” 
Nu hernamen de kooplieden:/ luister eens naar ons jongeheer! In Tan- 
djoeng Soengaì Ngiang doet men in de laatste drie maanden niets anders (dan 
hetgeen gij hooren zult). De vorst daar nl. Toeankoe Imbang Djajó zal zich in den 
echt begeven met prinses Bongsoe, de dochter van Toeankoe Radjó Moedö. Zij zijn 
reeds lang verloofd, maar het huwelijk zal nu toch de volgende maand voltrokken 
worden. De reden van die lange verloving is omdat Toeankoe Radjö Moedú iedermaa} 
te kennen geeft, dat de regeerende vorst van Tandjoeng Boengö, die in Pagar Roe- 
joeng resideert, reeds sedert haar geboorte aan de prinses was toegezegd, maar hij 
(R. M.) niettegenstaande dit, Imbang Djajó®toch als schoonzoon wil aannemen, omdat 
zijn dochter al groot is en hij vreest, dat zij een oude vrijster zal worden. Daarbij 
komt nu nog, dat hij iets gehoord heeft dat zeer gunstig is voor zijn plannen, 
ofschoon het hem inwendig grieft. 
Zijn neef nl. (de Toeankoe) zou uit de negorij gezet zijn, omdat hij door allerlei 
besmettelijke ziekten is aangetast. Daar hij miet in de kampoeng mocht blijven wonen, 
heeft hij een huisje aan den waterkant gebouwd, waar hij nu leeft, bedekt met 
groote groene vliegen en verafschuwd door al zijn onderdanen. Zoo luidt de tijding 
door Toeankoe Radjó vernomen. Wat nu Lmbang Djajöó aangaat, deze doet niets anders 
dan dag en nacht personen zoeken, die bij hem dienen willen. Aan allerlei gemee- 
ne lieden en schelmen schenkt hij kleederen, terwijl hij hun schulden, hoe groot ook, 
nog bovendien betaalt; hij heeft de uitgezochtste en dapperste doebalangs; lieden, die 
tegen alles bestand zijn en dezen geeft hij elk oogenblik geld voor hun uitgaven. 
Zoo zijn er nu, de minderen niet mee gerekend, zeventig beruchte personen bij el- 
kander, die hij onder aanvoering van hun opperhoofden naar Boeki® Tamboen Toe- 
ang heeft gezonden om daar te rooven; terwijl al wie in de kampoeng achterbleven, 
gebruikt worden om dijken op te werpen, raxdjau's te planten, de grenzen te ver- 
sterken en hier en daar verbetering aan te brengen. Elk een is van een geweer voor- 

