






























37 
zien; men giet er kogels en is er druk bezig met het maken van kruit en krijgsge- 
reedschappen. Dit nu is de arbeid, waarmede de vorst zich dag en nacht bezig 
pete 
Zoo vertelden de kooplieden. 
Toen Tjindoer Matö dat hoorde, ontroerde hij zeer ; hij beet zich op de lippen, knar- 
steop de tanden en kneep zich in de ooren; zijn gelaat werd zoo rood als een djamboe, 
zijn oogen waren geheel beloopen en de tranen biggelden hem langs de wangen. Op 
een drafje keerde hij naar den galanggang terug, waar iedereen hem met verbazing 
en schrik zag aankomen. 
| Djoearó Medan Labiëh was juist bezig met het uitroepen van de bovennatuurlijke 
eigenschappen van den haan Kinantan, terwijl het koord reeds lang uit op den grond 
lag; (Kinantan barantan antan zit op een balai van een roeang; als kinantan getroffen 
wordt, dan schreit men; hij heeft tweeërlei kleur, zijn vederen zijn als die van de 
fadoeng die door een alang in den bek wordt meegenomen en die tadoeng moerai kentjü” 
wordt genoemd. Aan de riviermonding wordt op de Aadap geslagen; de lieden van 
‚ Gantiëng vangen poejoeh’s en als zij deze niet krijgen kunnen, vangen ze balam'’s) 
de haan Kinantan kan miet anders dan overwinnen.” 
Dit riep djoearó Medan Labieh. 
Toen Mambang Pileh dit hoorde, begon ook hij de eigenschappen van den haan 
Pileh hanau toeö uit te roepen, wiens koord insgelijks op den grond lag. Hij 
zeide: „(de haan Pileh basidjampileh heeft vederen als de draaibijtel van de jonge 
lieden van Bangkinang) als de haan Pileh het verliest dan komt Soengai Ngiang 
in ongelegenheid; want hij is een geschenk van Imbang Djajo eu de beste vecht- 
haan uit het oosten, die nimmer gekwetst kan worden.” 
Dit riep djoearó Mambang Pileh.” 
| _Imtusschen was Tjindoer Mató bij de losgelaten hanen gekomen, doch hij bekom- 
_merde zich om deze niet en ging op den Toeankoe af, tot wien hij zeide: „vergiffenis Toean- 
koe voor t geen ik zeggen zal. Kom laten wij naar huis terugkeeren, hoezeer gij hier 
ook op Uw gemak schijnt te zijn, leunende tegen groote kussens met fraaie matrassen en 
tapijten onder U en op dien vorstelijken zetel gehuldigd door Uw onderdanen. In- 
dien gij het echter aangenaam vindt hier te blijven, dan ga ik alleen naar huis, 
want er is ons een groote schande aangedaan en wij zijn het voorwerp van verachting 
in geheel Tandjoeng Soengai Ngiang geworden. Onze moeder heeft nu haar zin!” 
Toen nu Tjindoer Mató opstond en Balangkandai besteeg, zeide de Toeankoe: „maar 
Boejoeng, mijn broeder! tis mij niet duidelijk wat ge meent. Ik gevoel wel, dat 
er iets gaande is, maar het ware van de zaak begrijp ik niet; het is dus beter, dat 
ge ‘tgeen openbaar gemaakt mag worden, niet verborgen houdt.” 
b Tjindoer Mató luisterde echter niet naar hetgeen de Toeankoe zeide en toen deze 
begreep, dat hij alleen zou achter blijven, gaf ook hij zijn paard de sporen en sloeg 
eveneens den weg naar huis in. Woest als de orkaan en snel als de bliksem joe- 
gen zij steeds voort, totdat zij eindelijk weer aan den baringinboom gekomen waren- 
