5S 
Djoearó Medan Labiëh, si Barakat, si Baroeliëh en si Tambahi volgden hen 
verbaasd en verschrikt zich niet meer bekommerende om de vechtende hanen en toen 
nu de menigte zag wat er gebeurde, ontstond er bij den galanggang een groote op- 
schudding, en was iedereen er als door den donder getroffen. 
„Wat zullen wij nu aanvangen,” zeide men; „de schrik is ons om het hart 
geslagen, want het heeft er op het oogenblik al den schijn van, alsof het land in on- 
gelegenheid zal komen, alsof de dag des oordeels aangebroken en ons laatste uur ge- 
slagen is. Te oordeelen naar de handelwijze van onzen heer, die toch niets deed, 
dan hij doen mag, zullen wij allen ongelukkig, onze kampoengs en erven verlaten, 
onze kinderen verkocht en onze neven verpand worden !” 
Het duurde niet lang of het gebeurde kwam ook ter oore van de lieden in de 
kampoeng en ook onder hen ontstond er een groote ontsteltenis. Sommigen vertelden, 
dat de Toeankoe reeds een begin gemaakt had met onthoofden en anderen, dat 
Tjindoer Matö reeds bezig was met iedereen over hoop te steken. Zoo waren er allerlei 
verhalen in omloop en was het in de kampoeng als op den dag der opstanding. 
Mijn God welk een tijd! Allen liepen met loshangende haren over het erf; men 
wist miet meer wie vriend of vijand was en vloog overal als radeloos binnen. De angst 
die er heerschte, was onbeschrijfelijk. 
Intusschen was de haan Kinantan twee malen opgevlogen en weer neergeko- 
men en de haan Pileh hanau toeö door hem gedood en toen nu de eerste bemerk- 
te dat de Toenkoe er niet meer was, vloog hij naar huis met zijn spoor en bindgaren 
om de pooten. 
Nu sprak Rangkajö:/ wat zal er toch met ons gebeuren, ingezetenen van deze ne- 
gorij! Volgens hetgeen er voorgevallen is, lijdt het geen twijfel of ons land zal in groote 
moeilijkheden komen. De omstandigheden zijn zorgvol en wellicht is er ons leven 
mede gemoeid, zonder dat wij een middel van uitkomst weten.” De menigte ant- 
woordde hierop „ja wij zijn geheel terneergeslagen !” 
„Houdt U echter voorloopig stil! (hernam hij) en spreekt geen woord van ‘t geen 
er voorgevallen is, daar ik U wilde voorstellen om over twee of drie dagen naar den 
Toeankoe in Tandjoeng Boengó te gaan en hem nederig te vragen, welke verkeerd- 
heden wij begaan hebben en wat den inzet op den haan Kinantan betreft, als hij 
dat goedvindt, zullen wij dien zevenvoudig teruggeven. Mocht hij het vergunnen, dan 
zullen wij de zaken goea bespreken, maar dan mag ook geen van allen eenige vrees 
aan den dag leggen; want die bang is, bekent schuld, terwijl onverschrokkenheid 
het teeken is, dat men het recht op zijn zijde heeft. Boendú Kandoeng heeft ons 
geleerd, dat wij rechtvaardige vorsten moeten gehoorzamen; doch hen, die willekeurig 
regeeren , weerstreven mogen.” 
Toen de menigte deze woorden hoorde, was zij gerustgesteld. 
Intusschen was de Toeankoe verder gereisd en bij si Djongë“ in Kotó nan Pan- 
djang gekomen, vanwaar hij, over een onvruchtbare vlakte getrokken zijnde, een eind 
verder aan de grenzen van Tandjoeng Boengó kwam. 

