40 
„Hoe komt het toch jongen! dat gij allen zoo ontstemd teruggekeerd zijt! Ik 
ben daarover niet op mijn gemak. Vertel mij dus de waarheid, opdat ik gerust 
kan zijn!” 
Op deze woorden hernam hij: „vergiffenis Boendó Kandoeng! gelieve dan 
met ernst te luisteren. Toen wij op weg waren naar Soengai Tarab en in kampoeng 
Koerimbang Batoe Alang gekomen waren, heerschte daar bij onze aankomst een groote 
drukte op den galanggang en waren de hanenkloppers, waaronder verscheidene kinderen 
van vorsten, reeds in groote getale bijeen. Men was verbaasd den Toeankoe te zien ver- 
schijnen, die anders nooit witgaat en allen bogen zich met eerbied ter aarde. Een oogenblik 
later kwam Datoeä* Bandaharöó met zijn grooten, panghoeloe’s en herauten uit de vier 
soekoe’s, die allen den vorst omringden. Mijn God wat een menigte menschen waren daar 
bij elkander! Het geleek wel een zwerm witte mieren, die uitgebroken waren of vleer- 
muizen, die in den vooravond uitvlogen. De Bandaharó, een schrander en verstandig 
man, zeer vriendelijk in zijn spreken en voor zijn hooge betrekking wel berekend, was 
aan het hoofd van den optocht en werd gevolgd door al de onderdanen met de noodig 
eereteekenen bij zich. Die daarvoor aangewezen waren droegen spiegels, anderen zonne- 
schermen, nog anderen krissen en zoo kwam men onder begeleiding van de feest- 
trommen den vorst hulde brengen. Toen men een oogenblik bij den galanggang 
getoefd had, werd de Toeankoe in optocht naar de kampoeng gebracht, waar hij 
onder een aanhoudend slaan op de taboeh’s het paleis binnen trad. Sommige inwoners 
kwamen hem eenden, anderen kippen aanbieden, terwijl erook sirih en pinang brach- 
ten; die weinig kon missen, gaf weinig, die veel bezat bood groote geschenken aan. 
Toen wij aangekomen waren, was de duisternis reeds ingevallen. Er werd dien 
nacht geen oog dicht gedaan, maar de Toeankoe bleef met den Bandaharó alleen 
en er mocht niemand bij hem toegelaten worden. Dewijl ook ik teruggezonden werd, 
ging ik naar buiten en begaf mij naar de woning van den ouden rijksbestierder, 
verwonderd wat de Toeankoe toch wel met den Bandaharó kon te bespreken hebben. 
Toen eindelijk de dag aangebroken was en de menigte naar de balai ging, gebood 
de Toeankoe mij, mij te verwijderen, zonder te zeggen wat ik moest gaan doen 
en alzoo heb ik van het hanenkloppen of van het portuur stellen der hanen niets 
gezien. Een ding echter bevreemdde mij: de reutjong batatah mandi angin scheen 
verkocht of verpand of wie weet waar gebleven te zijn. Met een vol gemoed en nie- 
mand hebbende aan wien ik mijn nood kon klagen, dwaalde ik de geheele markt 
over, en die mij gezien heeft, heeft moeten denken, dat ik beschonken was. Door 
Gods beschikking hoorde ik weer iets goeds, dat mij wat rustiger stemde en een 
teeken was, dat ik goede ooren heb. Naar alle kanten heen ziende, ontwaarde ik nl. 
twee personen, die hanen te koop hadden en van het oosten wit si Malidö nl. van 
Tandjoeng Soengai Ngiang in Kalawi kwamen. Hun negorij is in benarde om- 
standigheden, want het schijnt, dat men er ongenoegen gekregen heeft, zonder dat 
men de reden weet of het moest zijn omdat oom zijn dochter wil laten trouwen met 
den vorst van daar, Toeankoe Imbang Djajöó; wijl hij gehoord heeft, dat de Toeankoe 
