41 





uit de negorij gezet is, wegens besmettelijke ziekten. In de kampoeng niet mogende 
blijven, zou hij zich een hutje gebouwd hebben aan den waterkant. U zal nu 
wel in Uw schik zijn, daar Uw toestand nu erger is dan vroeger en ge U daaruit 
moeielijk zult kunnen redden. Mocht U het echter onaangenaam vinden, ik lijd er 
n iet minder onder.” 
Toen hij zoo alles naar waarheid aan Boendó Kandoeng verteld had, werd deze 
zoo boos, dat zij het zakje, dat zij aan de hand droeg neersmeet, waardoor het zilve- 
ren kalkdoosje in stukken viel en de kalk op den grond stoof. Zij sloeg met de hand 
op de vensterbank, zoodat haar gouden armband in stukken vloog en het groote paleis 
waggelde. De toorn van Boendó Kandoeng veroorzaakte een doodsche stilte in 








de woning; niemand durfde een woord te spreken, ieder was door verbazing 
getroffen. i 
„Radjö Moedó handelt zeer onbetamelijk en denkt, dat hij maar doen mag wat hij 
wil. Welke vader of moeder heeft hem dat geleerd em welke adat houdt hij er toch 
op na, dat hij de verloofde van een amder zoo maar withuwt. Was zijn moeder 
een andere dan de mijne of had hij de zelfde ouders als ik? Ik zal ook doen wat 
deze pantoen zegt (een vloer van batang Sitakö en een kapokboom, die in een gat 
groeit) ik zal ditmaal Soengai Ngiang geheel verwoesten.” 
Hierop hernam Tjindoer Mató: „wanneer U daartoe bevel wilt geven, dan 
moogt U er eerst wel een oogenblik over nadenken en het goede en kwade ervan 
overwegen. Laat U niet door wrevel of toorn vervoeren; want de toornige verliest 














zijn vertrouwen op God en die wrevelig is zijn verstand, terwijl hij die ruw te werk 
gaat zelf de grootste schade lijdt. U dient zich te houden aan de gewoonten der 
ouden van dagen en dezen moeten van alles verdragen kunnen, daar zij de vraagbaak 
voor iedereen zijn. Ik zeg U dat het niet de nalatigheid van oom, maar die van U 
is; U zijt voor alles verantwoordelijk, daar U die zaak van het huwelijk op den lan- 
gen baan geschoven hebt en geen reden hadt om zoolang daarmede te wachten.” 
_____Boendó Kandoeng, die reeds hevig vertoornd was, werd het nu nog erger. 
„Radjö Moedó is een lastig man, die zeer eigendunkelijk handelt. De gewoonten, 
die de vorsten onder elkander volgen, brenger mede dat zij van hun vrouw niet 
scheiden, dan na vooraf kennis gegeven te hebben. Mocht de echtgenoot op reis 
zijn, dan wordt er op hem gewacht, totdat hij teruggekeerd is. De voorschriften 
voor verloofden vorderen, dat er, zoo hun negorijen ver van elkander gelegen zijn, 
brieven gezonden worden om de zaak tot een einde te brengen, terwijl zij daaren- 
boven voor den vorst met zijn panghoeloe’s en alle overheidspersonen verschijnen 
met een kati limo bij zich, benevens een betelschaal met sirih op een stuk geel 
lijnwaad. Als nu de termijn is, bepaald, binnen welken de zaak moet beslist zijn 
en de vastgestelde geldsom voldaan is, dan eerst is alles afgehandeld. Laat er nu 
van komen wat er wil, doe ik er verkeerd aan, dan zal ik mijn straf er voor 
krijgen, maar ditmaal zal ik Soengai Ngiang tot een puinhoop maken; ik zal 
het geheel laten afbranden, de wallen slechten, de kruinen der klapperboomen doen 
