42 
schudden, de grondvesten verplaatsen, van de palen der woningen zal ik bruggen 
laeten maken en de grenssteenen zal ik laten verleggen; want wat hij gedaan heeft 
is mij onmogelijk te verdragen. Wij zullen onze namen verwisselen; hij zal Poeti 
Toeó en ik Radjó Moedó heeten en dan zullen wij voortaan ieder onzen eigen weg 
gaan; dan moge hij ondervinden, wat het zeggen wil mij weerstreefd te hebben. Zoo 
Radjö Moedó zich ongenaakbaar acht voor ongelukken, laat hij dan Soengai Boengú 
verwoesten en onze woningen leegplunderen; laat hij vorst worden van dit rijk tot 
aan Boeó en Soempoe Koedoeih, Goedam, Balai Djanggö en Ranah Boekt Gombá?, 
dan zal niets mij aangenamer zijn!” 
Intusschen was de Toeankoe, die het kijven gehoord had, naar beneden gekomen 
en naar de soerambi gegaan om zijn moeder te ontmoeten , tot wie hij zeide: „ver- 
giffenis Boendó Kandoeng! wat is dit toch voor een onaangenaam gesprek? Deel het 
mij mede, want voor zoover ik zien kan, verkeert U in moeilijkheden.” 
Dit hoorende, keek Boendö Kandoeng boos en zeide: „gij zijt een schaamteloos 
en dom kind; ge hebt nogal veel verstand om raad te geven; gij die rijk zoudt 
willen worden zonder een hand wit te steken; die moedig zoudt willen heeten met 
de gevaren te ontloopen; die den naam van geleerd zoudt willen hebben met niets 
anders te doen dan naapen; ge hebt er immers geen besef van wat in uw belang of 
in uw nadeel is. In gewichtige zaken als deze kunt ge wel uw buik vol eten en 
lekker slapen, maar nadenken, dat kunt ge niet. Gij zijt beiden ongevoelige en domme 
wezens, en als dat altijd zoo blijven moet, dan valt dit rijk in handen van een 
ander en zullen uwe onderdanen zich overal heen verspreiden, om zich onder het 
bestuur van een ander vorst te stellen. Stel u dus maar zoo wijs niet aan, met 
naar zaken te vragen, die ge zelf reeds weet. Geen van u beiden zal mensch wor- 
den; zoowel de een als de ander moest aan zijn lot worden overgelaten !” 
Deze woorden hoorende keerde de Toeankoe zich om, om zijn lachen te verbergen, 
terwijl ook Tjindoer Mató een glimlach op het gelaat kreeg. 
De Toeankoe sprak nu: „vergeef het ons moeder, doch al mocht oom ook zoo 
handelen, denk dan toch eerst goed na, opdat het u later niet berouwe. Zoo is mijn 
gevoelen over de zaak. Als ge den oorlog beginnen wilt, dan dienen wij een groote 
hoeveelheid geweren, kruit en kogels bijeen te brengen; wij zullen de kampoengs 
moeten versterken cn van wallen voorzien en er zullen voorvechters en zwaarden 
gezocht moeten worden; en is men met dit alles klaar, dan dienen de grenzen van 
ons gebied nauwkeurig bepaald te worden. Het laat zich aanzien, dat U den oorlog 
wilt ondernemen, maar dan moogt ge ook niet onvoorzichtig te werk gaan (als men 
slaapt, kan men bestolen worden; als men iets vergeet raakt men het gewoonlijk 
kwijt en als men niet ernstig onderzoekt, handelt men onbedacht) want ge zoudt 
daar zelf het slachtoffer van worden. Geef er daarom dus eerst kennis van aan de rijks- 
grooten nl. aan den Bandaharó van Soenga Tarab, den Kali van Pandang Ganting, 
den Mangchoedoen van Soemanië, den Indomö van Soeroasó en ook aan den Toean 
Gadang van Batipoeh; daar dezen het zijn die door u tot aanzien in dit rijk gebracht 

