44 
Hier gekomen zijnde, had elk een er drukte door. Toen zijn verblijf zoowat een 
maand geduurd had, was hij verlangend om mij te huwen en zond hij iemand om 
mij te vragen en te zeggen, dat hij Uw moeder tot echtgenoot begeerde. Na beraad- 
slaagd te hebben was de afloop der zaak, dat vader en moeder benevens de rijksgroo- 
ten er genoegen mede namen en daarop kwamen de inwoners bijeen en werden de 
huwelijkspanden gewisseld. Wijl de echtverbintenis drie jaren werd uitgesteld, keerde 
hij naar Roem terug, zijn schip van welks lading niet het minst werd afgenomen, 
achterlatende. Na verloop van anderhalf jaar gebeurde er evenwel iets, dat voor an- 
deren een ongeluk doch voor ons een geluk te noemen was; want terwijl het schip 
als onderpand in onze bewaring was, stierf de vorst en alles werd ons eigendom. 
Men had twee maanden noodig om het leeg te dragen. Dit is de oorsprong van 
onzen rijkdom. 
Door Gods beschikking kwam volgens mijn berekening zoowat drie jaren later de 
vorst van China met een volgeladen pélang hierheen; daar hij zeer rijk was, 
kon hij een groote hoeveelheid koopwaren meebrengen. Toen hij hier aangekomen 
was, had iedereen het er druk door. 
Ook deze vorst zond iemand om te zeggen, dat hij met mij in het huwelijk wilde 
treden en mijn ouders zoowel als de rijksgrooten waren er mede ingenomen. De in- 
woners kwamen bijeen en de panden werden gewisseld, waarbij hij zijn groote vaar- 
tuig met de gansche lading als onderpand stelde. Ook nu echter werd de vol- 
trekking van het huwelijk twee jaar uitgesteld en keerde de vorst daarom naar Chi- 
na terug. | 
Ik reken dat er zoowat een jaar voorbij gegaan zal zijn, toen het lot voor anderen 
een ramp doch voor ons een groot fortuin bereidde; want terwijl het vaartuig nog in 
onze bewaring was, stierf de vorst en wij kwamen in het bezit van alles. Dit was 
dus ook een oorzaak van onzen rijkdom. Na verloop van zoowat drie jaren kwam 
weer de vorst van Atjeh met een goerab, waarin natuurlijk, daar hij van Atjeh kwam, 
een lading van allerlei goederen was. Hij was gevolgd door inwoners van drie sagi’s 
aldaar en hier zijnde, liet hij aan moeder weten, dat hij mij tot gade begeerde, het- 
geen geheel naar den zin mijner ouders en dien der rijksgrooten was. Nogmaals 
werd tot drie jaar uitstel besloten en keerde de vorst, nadat hij de geheele lading 
tot pand gegeven had, naar Atjeh terug. Toen er echter volgens mijn berekening zoowat 
twee jaar verloopen waren, moest het ongeluk dat anderen trof ons weer voor- 
spoed aanbrengen ; want terwijl wij het schip nog als onderpand bezaten , overleed de 
vorst en werd het alzoo ons eigendom. Ziedaar nog een oorzaak van onzen rijkdom.” 
Toen de Toeankoe deze woorden gehoord had, zeide hij: „vergiffenis moeder! 
zooals blijkt wilt ge dan toch den oorlog beginnen, maar waar toch zult gij voorvechters 
vinden, zooals ge vroeger hadt in den jongsten Permatö Alam en den oudsten Mam- 
bang Doebalang, in wien ge vroeger Uw steun vondt. Waar zult ge tegenwoordig 
hulp en bijstand vinden en tot hoever strekt zich Uw gebied uit, welks onderdanen 
U onder alle omstandigheden getrouw zullen blijven, zoodat wij gerust kunnen zijn.” 
