47 



























Vestig op geen dezer uwe keuze; want domme lieden, dietot aanzien gebracht 
ijn, weten het goede niet van het kwade, de leugen niet van de waarheid te on- 
derscheiden en, geen begrip hebbende van ‘tgeen bij de adat als voorschrift is 
aangenomen, zou er door hen onheil over stad en land gebracht worden. Zij, die 
van onaanzienlijke geboorte zijnde, tot grootheid komen, doen niets dan wawelen 
en houden geen rekenschap met de gevoelens van anderen, zoodat ook onder hen 
stad en land te gronde gaan. 
Verheft men nooddruftigen tot aanzien, dan is geld hun hoofdgedachte en dorstende 
naar goud, worden zeden en gewoonten door hen verkocht; iets wat natuurlijk is, 
daar zij pas tot rijkdom beginnen te komen Stad en land worden zoodoende ook 
onder hen ongelukkig. Vergeet dus deze lessen niet mijn zoon! Ik wil U echter 
ook nog zeggen, dat ik, dezen nacht weinig slapende, door ernstig nadenken er 
toegekomen ben, om miet aan Lmbang Djajó, maar aan Radjó Moedó de schuld te 
geven. (De padi is van de b&ras gescheiden en de zuivere korrels zijn nog eens 
gewand; omdat er toen nog zemelen in de zeef achterbleven, zijn de gebolsterde 
korrels nogmaals geschud; de onzuivere, die er nog in waren, er een voor een 
uitgezocht, en na de rijst nu nog eens gezeefd te hebben, is het achterblijvende 
vuile stof eruit weggeblazen. — Wanneer men in het ruwe iets verdeelt, dan rekent 
men naar de stammoeder; bij een nauwkeuriger scheiding naar de soekoe en moet er 
stuk voor stuk geteld worden, dan doet men dit naar het aantal personen)” 
Toen hij deze woorden vernomen had, sprak de Loeankoe: vvergiffenis moeder! 
als u zoo spreekt, dan kunnen wij gerust zijn, maar die rust is als van iemand, die 
met katang-katang wordt ingewreven of zooals van hem, die transpireert en nog een 
baadje aantrekt. — Uw woorden zullen voor ons tweeën broeders zijn als een ta- 
lisman; mocht ik onverwachts komen te vallen, dan kan hij die onthouden; of sterft 
hij plotseling, dan zal ik dat doen.” 
Intusschen was het reeds laat geworden en daarom zeide de vorstin: „sla op 
de taboeh !°’ 
Het geluid van deze was alsof men een enkelen donderslag hoorde ; het geleek op 
dat, wat een zeebeving vergezelt of op een onweder, waarbij het regent, en het was 
alsof de wereld verging; de hulsels van de jonge knoppen vielen er door van 
de boomen. Hierop weerklonk het gedreun van de taboeh van Priangan Padang 
Pandjang, Mambang Soelatman genaamd, benevens die van Soengai Tarab, Goeroe 
di Langi* geheeten en de Awung Labiëh van Soeroasó en tusschen die alle door 
klonken de lichtere tonen van de Pantja Roembt in Soemanië”, de Takoei sSajang 
van Padang Gantiéng en de Maboet* Berang van Batipoeïh en toen nu ook de 
statige tonen van de taboeh djoemaät door het luchtruim rolden en het geluid van 
al de taboeh’s in de negorij zich daarmede vermengden, was het alsof Gods aardrijk 
zou ten ondergaan. 
„Kom aan Magë* Pandapatan!’ (vervolgde Boendó Kandoeng) „sla nu ook 
op de heilige agoeng Gaxta Alam! Gij, Ganggó Aman laat het bekken s7 Pauéh 
