48 
Miang hooren, terwijl gij Leló Mandjó het geweer Allah Oerabi kunt afschieten !”’ 
(Vergiffenis verheven vorstin! Wij zijn Uwe nederige dienaren.) 
Op dat tijdstip raakte geheel Pagar Roejoeng in opschudding, het water in Soe- 
ngai Boengú zwol hoog op, de dakranden der woningen bewogen zich naar boven, 
de grondsteenen verplaatsten zich, de planten bogen, de heilige klapperboomen 
wuifden heen en weder en de geheele bevolking kwam in rep en roer. 
De rijksgrooten met hunne herauten vernamen het; de Bandaharó van Soengai 
Tarab, de Kali van Padang Ganting, de Indomó van Soeroasó, de Mangehoedoem 
van Soemanië”, benevens de Groote heer van Batipoeh; de geheele landstreek van 
de Batang Bangkoeëh, die zich kronkelt om den Berapi hoorde het en onder de 
bewoners van het Minangkabausche rijk heerschte er een groote ontsteltenis— 
De Bandaharó van Soengu Tarab, de Kali van Padang Ganting, de Indomó van 
Soeroasú, de Mangchoedoem van Soemanië® en de Groote Heer van Batipoeh togen 
op, ieder gevolgd door den dichten drom hunner onderdanen. 
Terwijl de rijksgrooten zich voortspoedden, zeiden zij tegen elkander: „wat zou er 
toch gebeuren moeten, want de wereld schijnt aan haar eind te raken; wat zou ons 
rijk te verduren krijgen, want het is alsof het met het geluk der vier balai’s voorbij 
is; welk gevaar zou Boeö en Soempoe Koedoeih overkomen moeten? Na de troons- 
beklimming van den vorst toch, heeft men zulk een onafgebroken slaan op de taboeh’s 
niet gehoord.” | 
Hevig ontsteld en met een bekommerd hart liepen de rijksgrooten op een sukkel- 
drafje voort. De onderdanen, van welke niemand achtergebleven was en die eveneens 
niet weinig bevreesd waren, spoedden zich insgelijks voort zonder te rusten, doch 
onder die allen waren de bewoners van Soengai Tarab met het oog op de hanenge- 
vechten, het meest bezorgd. 
Zoo naderde men al meer en meer. De menigte deed denken aan een zwerm vlie- 
gende mieren, die uitgebroken waren, of aan kaloeang’s, die in den vooravond rond- 
fladderen. 
De gebrekkigen kwamen op krukken en de blinden werden voortgetrokken. Er zou 
geen ruimte geweest zijn groot genoeg om al die menschen groot en klein, oud en 
jong, gering en aanzienlijk, arm en rijk te bergen. Zij spoedden zich voort evenals 
schuitjes, die door den wind worden voortgedreven. Nog naderbij gekomen, had 
men eindelijk de grens van de kampoeng bereikt, maar dewijl allen daar geen plaats 
konden vinden, verspreidde men zich over het veld. Reeds op grooten afstand bracht 
de Bandaharó de handen boven het hoofd en dichtbij zijnde, maakte hij voor den 
vorst het teeken van hulde. Hij bracht de beide handen naar het voorhoofd, ging 
eerst, met de beenen gekruist en vervolgens met de hielen onder het achterlichaam 
zitten , liet zich op de knieën vallen en boog het hoofd ter aarde. De menigte volgde 
dit voorbeeld en allen deden hun groet. 
„Vergeving heer, gebieder der wereld , ziel en bloed, handen en voeten, zegen en 
toevlucht van al Uw onderdanen! Met diepen eerbied willen wij al Uw bevelen 
