49 
































voldoen. Wij zijn vol onrust en vreezen, dat er wellicht een vijand van over 
zee of land gekomen is, of dat de randjau’s vergaan of wellicht ongehuwde vrouwen 
_kwaad bejegend zijn geworden!” 
Dit was ‘t geen de rijksbestierders zeiden. 
Deze woorden hoorende sprak Boendó Kandoeng : „luistert goed! Er is geen vijand 
noch van over zee noch van over land aangekomen; ook heeft zich geen vorst ver- 
zet of zijn er geen manteris buiten hun bevoegdheid gegaan; de badplaats is men 
niet op onkiesche wijze binnengedrongen; de omwalling is niet omvergeworpen en de 
_randjau'’s zijn niet vergaan. Niets van dien aard is er gebeurd, maar wel iets an- 
ders en gij allen, rijksgrooten, inwoners van de acht kota’s, dient dit te weten. Ik 
heb een broeder, Radjö Moedö geheeten, die, omdat hij tot grootheid gekomen is, 
mij wil tegenstreven; die zijn slimheid wil aanwenden om mij te onderdrukken; die 
heerschen wil over adat en limbagó en daarom geheel buiten de voorgeschreven wetten 
handelt. Zijn wij allen onveranderlijk van dezelfde gevoelens, dan wensch ik, dat 
gij mij zult helpen; gij kunt, omdat hij zoo gehandeld heeft, met hem doen, wat 
gij goedvindt (ik wensch, dat gij mij de sporen aanbindt en mij tegen hem aan- 
hitst; gij kunt alles opmaken of iets overlaten; gij kunt voor goed doen verloren gaan 
of weer te voorschijn laten komen.) Wat de uitgaven betreft, die daaraan verbonden 
zullen zijn, mochten mijn goud en zilver daarvoor niet genoegzaam wezen, dan geef 
ik er ook dit paleis aan en is ook dat nog niet voldoende, dan offer ik er mijn ge- 
heele rijk voor op; als wij voor de schande, mij aangedaan, maar voldoening eischen, 
want liever dan onder de gedurige herinnering daaraan voort te leven , zou ik wenschen 
dood te zijn.” 
Dit hoorende zeiden de rijksgrooten : „vergiffenis Boendó Kandoeng , doch stel de 
zaak nog wat uit, opdat wij, Uw onderdanen, eerst beraadslagen kunnen!” 
k Vervolgens stond de vergadering op; zij ging naar buiten en begaf zich naar de 
vergaderzaal, waar de Bandaharó tegen den Kali van Padang Gantiëng zeide: „wat 
stiat ons nu te doen, want naar aanleiding van hetgeen Boendö Kandoeng ons heeft 
verteld, rust er een zeer zware last op ons, (nemen wij den last op het hoofd dan 
breekt dit en leggen wij hem op de schouders, dan zakken deze in elkander) en welk 
bescheid zullen wij haar daaromtrent geven. ‘tSchijnt, dat het met ons rijk wel- 
licht gedaan zal zijn en daarom zullen wij over de zaak maar niet lang praten; wij 
zullen gehoorzamen aan het geen zij bevolen heeft en daarom huiswaarts keeren om 
de noodige töebereidselen te maken.” 
Dit hoorende wederlegde de Kali van Padang Gantiëng: ver valt voor ons op 
dat besluit niet af te dingen, maar toch zou er volgens mijn gedachte, nog wel wat 
anders kunnen gebeuren. God zou kunnen geven dat door de heiligheid van den 
loeankoe, die onafhankelijk vorst en even roemrijk is als dit rijk en wiens naam is 
Ana” Indodjati, de vorstin betere gedachte kreeg en dit rijk dan niet zou verwoest worden ; 
laten wij daarop onze hoop vestigen. Wij rijksgrooten echter, die het onder alle 
omstandigheden eens zijn, zullen ons, wat Boendó Kandoeng ook gebiedt, gereed 
