50 
maken. Blijft Boendó Kandoeng in leven, dan zullen wij Soengai Ngiang een be- 
zoek brengen en even beproeven wat het vermsg. Met Boendö Kandoeng zullen wij 
leven en sterven. Wij zullen ons aan God overgeven; want die verkeerd gedaan heeft, 
zal zijn straf toch niet ontgaan” Hiermede was de raadsvergadering afgeloopen. 
Nu spraken de rijksgrooten tot den Toeankoe: „vergiffenis Toeankoe, ge- 
bieder der wereld! aldus is het bevel van Boendó Kandoeng en dat is zoo moeilijk 
uit te voeren. Geef ons dus raad!” 
Hierop hernam de Toeankoe: „welaan Bandaharó! laat Boendó Kandoeng hier 
komen, want ik heb haar daaromtrent eerst iets te zeggen, dat mij van het hart moet; 
is het goed wat ik zeg, dan zullen wij het volvoeren, doch is het verkeerd, dan ver- 
werpen wij het; als moeder het niet kan toestaan, dan zien wij er maar voor goed 
van af; zoodoende behoeven wij er later niet meer over te spreken, noch U noch ik.” 
De Toeankoe wendde zich nu tot de vorstin met deze woorden: wvergiffenis 
Boendó Kandoeng, doch gelieve goed te luisteren naar hetgeen ik gedacht heb en 
zelve daarover na te denken. Gij hebt slechts een eenigen broeder en reeds 
op leeftijd zijnde, zou het kunnen zijn, dat gij kwaamt te sterven en tot wien zou- 
den wij dan onze toevlucht moeten nemen. Bij de gewoonte, die wij mannen volgen 
om overal heen te trekken (zou de woning geheel verlaten zijn). Nu heeft het God 
behaagd oom, door Uw groote heiligheid, een dochter te schenken, bij wie 
Tjindoer Mató en ik steeds hulp zullen kunnen krijgen. Staat gij er nu echter op 
een schoondochter te hebben, spreek er dan over met de rijksgrooten, onder wier 
onderdanen, naar ik hoor, personen uit allerlei stand zijn zoowel prinsessen als andere 
aanzienlijke jonkvrouwen, zoodat gij in dat opzicht onbezorgd kunt wezen, Verlangt 
gij dus een schoondochter last mij dan met een van haar trouwen en hebt ge geen 
geld, vraag dan hulp aan de rijksgrooten. Daarenboven Boendó Kandoeng is het 
beter dat oom daar zijn zetel blijft houden, wijl hij er gehoorzaamd wordt. De 
Minangkabauers zijn immers niet gewoon rustig thuis te blijven, maar trekken 
overal heen om een kleinigheid te verdienen, wijl zij het niet breed hebben. In- 
dien wij nu in hun land komen, dan doen of zeggen zij wellicht iets, dat verkeerd 
is en komt oom dat te weten, dan zal hij hen beschermen, omdat het Minangkabauwers zijn. 
Wat deze zaak (die van prinses Bongsoe) betreft, die doet er niets toe. De 
prinses is vcor ons verloren, maar wanneer dat ons lot moet zijn, wat kunnen wij 
er dan aan doen. Mocht God haar echter toch voor ons beschikken, welk schepsel zou 
dat dan kunnen beletten. Wij mogen in dit geval van geluk spreken, daar zij door 
Gods voorzienigheid op het punt staat een echtgenoot te krijgen en, als het waar 
is wat men vertelt, huwen zal met den vorst van Soengai Ngiang, die tot in deze 
streken beroemd is; een flink man zijnde, heeft elkeen hem lief, ook omdat hij 
hoogst rechtvaardig is. Zijn naam is Toeankoe Imbang Djajö. Wat zou moeder dus 
verder zoeken of verlangen! Zoo God geeft, dat zij zijn echtgenoot wordt, dan zult 
gij van het Oosten tot het Westen den scepter zwaaien, daar de grootheid van oom 
ook die van U is. Wij denken dus anders over de zaak dan U en beschouwen haar 

