51 
als en stuk trasi, dat in tweeën verdeeld wordt. Ik smeek U daarom er niet langer 
over te tobben; want gij maakt er U zelve door te schande. Daarenboven Boendö 
Kandoeng schijnt de fortuin ons zeer genegen te zijn, daar wij een vorst van geboorte 
































jan wien wij alle mogelijke bescherming zullen erlangen, tot familielid krijgen. (Wij kunnen 
onder hem in de schaduw zitten, wij kunnen tegen zijn stam leunen en op zijn wortels ons 
pedervleien. Is hij verstandig, dan kan hij ons onderwijzen; is hij rijk, dan kan men hulp 
van hem krijgen; is hij vlijtig, dan kan hij voor ons werken; is hij sterk, dan kan hij den 
zwaren arbeid volvoeren en is hij dapper den vijand bestrijden; want zoo is de 
adat van den aangehuwde.) Wij zijn daarom zeer tevreden en in alle opzichte blijde. 
t Is ons net als met hem die met katang-katang wordt ingewreven; evenals dat men 
transpireert en toch nog een baadje aantrekt; evenals dat men het koud heeft en nog 
naar het bad gebracht wordt; evenals dat men verzadigd zijnde, aan het eten wordt 
gezet; evenals dat men gestoken wordt door een kali’-kalis;, evenals dat men met 
een zwaren stamper wordt gestooten; evenals dat men bij ongeluk moeraswater 
drinkt of rauwe lamang eet; evenals dat men met het hoofd naar beneden gekeerd 
lets inslikt of op den rug liggende in het water duikt; evenals dat men tot oelam 
de jonge bladeren van de birah gebruikt; evenals dat men bedrogen wordt door dom- 
koppen; evenals dat een blinde groote oogen tegen ons opzet, een stomme tegen 
ons schreeuwt of iemand die geen vingers heeft ons iets aanwijst; evenals dat men 
katjang sibajau-bajau te eten krijgt; evenals iemand, die een krekel in den neus krijgt 
f aan gebranden peper ruikt; evenals dat men wacht op lieden, die al vooruit zijn 
of personen naloopt, die nog komen moeten. Zoo blij zijn wij!’ (*) 
Toen Boendó Kandoeng deze woorden hoorde, begon zij te glimlachen, terwijl 
de rijksgrooten zeiden: „vergiffenis Toeankoe! gelieve ons slechts op te dragen wat 
U, betreffende de zaak, goedvindt en wij zullen er ons aan onderwerpen.” 
„Hierop antwoordde de Toeankoe: pvergiffenis moeder! zoo gij mijn verzoek 
penevens dat der rijksgrooten en alle anderen hier vergaderd verhooren wilt, zouden 
wij oom, nu hij, zooals gij vernomen hebt, zijn dochter prinses Bongsoe met Im- 
bang Djajó wenscht uit te huwen, iets dienen aan te bieden. Als hij een kleinigheid 
(een bilalang, een weinig rijst met wat sirih en pinang) ontvangt zal dat een bewijs 
Zijn, dat gij zijn zuster zijt; het zal geheel naar den vorm wezen en tot teeken 
strekken, dat moeder het oprecht meent. Gij hebt slechts rekening te houden met 
le gevoelens van tante; want wat Uw verhouding tegenover oom betreft, hoe kun- 
jen anderen daarover oordeelen, wijl ge U na elke kleine twist toch weer met el- 
ander verzoent. 
Indien het U behaagt, kom oom dan tegemoet als bewijs dat gij niet van gevoelens 
ijt veranderd. Wijl hij op zoo grooten afstand van U is, moet ge aan elkander blijven 
lenken; want bij een toegenegenheid van uit de verte elkander toegedragen, is he 
sof men in elkander’s nabijheid is. Zoo moet t zijn.” 
(*) De Toeankoe geeft door deze wijze van spreken zijn groote outevredenheid te kennen, zeer gezind 
lijnde den oorlog te beginnen. 

