52 
Boendó Kandoeng keek boos, toen zij dit hoorde en sprak : „gij zijt waarlijk slim 
en geheel op de hoogte van onze zeden en gebruiken en goed bekend met de vormen. 
Door niet te volgen wat voorgeschreven is, zult ge echter nimmer mensch worden; 
maar gij vindt dit zeker mooi en zijt ongetwijfeld gewoon zoo te doen. Gij wilt het 
immers nog erger maken dan het reeds is en Radjó Moedö nog meer bederven, daar 
ge hem, niettegenstaande het kwaad door hem bedreven, nog onderdanigheid zoudt 
willen bewijzen!” 
De Toeankoe antwoordde: „met Uw welmeenen moeder! ik heb zoo gesproken, 
omdat gij een buitengewoon mensch zijt. Gij weet immers reeds over een zaak te 
oordeelen, zonder haar vooraf te kennen en overal is Uw naam beroemd, omdat gij 
ten uitvoer kunt brengen, wat voor anderen niet mogelijk is. Wat moet er echter 
van worden, indien gij U houdt aan de vastgestelde gebruiken en daarin verschilt 
met oom! Wees dus miet onvoorzichtig moeder! de rijksgrooten en ik smeeken U 
dit. Laat U door geen toorn vervoeren of door drift overmeesteren ; want de toornige 
verliest zijn vertrouwen op God en de driftige zijn overleg. Beter is het geduldig 
te zijn, daar de geduldige door God bemind wordt en de geloovige de lieveling is 
van den propheet. Ik zeg dat zoo, omdat moeder miet is zooals andere menschen , 
gij toch zijt voor iedereen de vraagbaak en moet als bejaard mensch van alles ver- 
dragen kunnen.” 
De Bandaharó, dit hoorende, zeide aldus: „duid het mij niet ten kwade Boendö 
Kandoeng, maar wat de Toeankoe zeide is waar; het zou dus raadzaam zijn, dat U 
zich daaraan hieldt, wijl daardoor Uw roem zal stijgen. Daarenboven Boendó Kan- 
doeng hebben wij volgens onze meening ook altijd gezien en gehoord, dat broers en 
zusters, van elkander verwijderd zijnde, naar elkander verlangen en, in elkander'’s 
nabijheid levende, bezoeken bij elkander afleggen, terwijl zij elkander bijstaan als er 
gebrek is; en dit verheerlijkt immers Uwen naam!” 
Nu sprak Boendó Kandoeng: „welaan Datoea* Bandaharö als de rijksgrooten 
het dan goedvinden, heb ik er vrede mee. Wat zuilen wij dan zoeken, dat behoorlijk 
is, zoodat er geen verachting of schande over ons kome!” 
Op deze woorden sprak de Toean Kali van Padang Gantiëng: wvergiffenis 
Boendó Kandoeng! maar wij laten dit geheel aan U over. Wat U goedvindt, zal ook 
naar den zin van uwe onderdanen zijn.” 
Hierop hernam Boendö Kandoeng: rik zal er dan een buffel voor bestemmen, 
benevens wat rijst, sirih, pinang, gambir en tabak. Ik heb een buffel, die grooter is 
dan de gewone en buitengewoon mak; hij likt ons de handen en baadt zich elken 
achtermiddag in een poel in roode aarde. Dezen zullen wij zenden.” 
Toen de Toeankoe dat hoorde begon hij te glimlachen en sprak: „Dat is wel 
moeder; U denkt in ’t geheel niet na; want ge stelt meel met kalk gelijk en hoe kan 
men dat, wijl hun wit geheel verschillend is. Luister daarom nog eens goed. Moe- 
der is in ’t geheele Mimangkabausche rijk beroemd; waartoe zou ’t nu dienen, dat 
men over U ging praten en vertellen, dat gij een vorstin even aanzienlijk als ande- 
