54 
Intusschen was het nacht geworden en toen het derde hanengekraai het aan- 
breken van den dageraad aankondigde, ontwaakte Boendó Kandoeng die zich eerst 
































naar de achtergalerij begaf en daarna in het binnenvertrek kwam zitten, waar zij 
aldus sprak: vrijksgrooten! toen ik dezen nacht was ingeslapen, begon ik te droomen. 
Ik droomde, dat mijn zeven rangkiang’s met de sibajau-bajau en de sitindjau laoeis 
door een orkaan geheel vernield werden. Daarenboven voelde ik de steenen neuten 
verschuiven, heen en weer geschud door een aardbeving. Verder was het mij alsof 
de dakrand op en neer bewogen werd en door een verwelwind wegwoei, gevolgd 
door mijn zitmatje van hilalang; en eindelijk droomde ik nog dat de Soengai Boengö 
buiten hare oevers trad, waarbij het schuim bovenstrooms kwam afdrijven en het 
geheele land onder water gezet werd. Toen mijn droom uit was, werd ik wakker 
en keek ik links en rechts zonder echter iets te ondekken. Weest nu zoo goed eens 
na tegaan of dat nu ook een droom geweest is, die beteekenis heeft!” 
De rijksgrooten begonnen nu, na het hooren dezer woorden , na te denken, doch 
het mocht hun niet gelukken de beteekenis van den droom te verklaren. Zij werden 
onrustig en het zweet brak hun uit van angst en schrik. Ieder keek zijn boek na 
over verklaringen van droomen, maar de uitlegging van den droom te geven vermochten 
zij niet. 
Eindelijk zeide de Toean Kali: svergeef het ons Boendó Kandoeng, dat wij 
geen kans zien den droom uit te leggen; geen van ons vieren weet daar raad op en 
wij dienen het dus aan U over te laten.” 
Toen hernam Boendó Kandoeng: „welaan Barakat, ga mijn zoon Katjindoean 
zoeken: den vlugsten haan op den galanggang; de groote vlinder dezer woning; 
den vertrouweling van de landstreek; hem, die schranderen verstandig is, die vrien- 
delijk spreekt en wien iedereen vreest.” Si Barakat ging hierop Tjindoer Mató halen 
en toen hij verschenen was, herhaalde Boendó Kandoeng hetgeen zij gezegd had. 
Nadat Tjindoer Matö haar had aangehoord, sprak hij: vik vraag vergiffenis 
aan moeder, aan Toeankoe en aan de rijksgrooten. Wat de droom omtrent de zeven 
rijstschuren betreft, die met de st bajau-bajuw en de sitindjau laoei® door een orkaan 
vernield werden, dit beteekent dat er eenmaal een groot aantal gasten van verschul- 
lende natiën naar dit rijk zullen komen. Dat Boendó Kandoeng de steenen neuten 
voelde verplaatsen wil zeggen, dat zij in onafgebroken zorg en onrust zal verkeeren. 
De droom van het zitmatje, dat wegvloog duidt aan, dat alle vorsten met hunne 
legerhoofden en onderdanen ons in het verderf willende storten, hierheen zullen 
komen en de stad belegeren. Het overstroomen van de Soengai Boengó wijst er op, 
dat dit rijk in groote ellende zal geraken en het schijnen zal, alsof het zijn onder- 
gang nabij is.” 
Op het vernemen dezer woorden bleef Boendö Kandoeng het stilzwijgen 
bewaren, doch daar het al later en later op den dag werd, zeide zij eindelijk: „welaan 
Barakat, Baroeliëh en Tambahi, gaat nu maar op weg, wijl de dag nog niet ver 
gevorderd is.” 
