56 
Si Barakat naderde zeer dicht en bemerkte si Binoeang, die bezig was zich ín 
den poel om te wentelen, waardoor het water zich kabbelend voortbewoog totdat 
het in groote golven naar den overkant rolde, waar zij een geluid veroorzaakten als 
baren, die op de rotsen breken. 
Zoodra zij Binoeang in 't oog gekregen hadden, begonnen zij alle drie te 
schreeuwen en hard te lachen en Binoeang in den modderpoel ziende, riep siBarakat. 
„rol U toch niet zoo lang, schaamt gij U niet in den modder te baden?” 
Toen si Binoeang si Barakat hoorde schreeuwen, richtte hij zich op en keek naar 
alle kanten om zich heen. Nu schreeuwde Barakat nog eens, waarop zij met hun drie- 
ën riepen: „wees nu niet koppig en laat U vangen, opdat gij ook eens moogt on- 
dervinden, hoe het thuis voor U is!” 
Binoeang, dit hoorende, keek schuw rondom zich; hij stak den staart tusschen 
de pooten, schudde de horens, schreeuwde eens zachtjes, zette zich in postuur en 
vloog op zijn vijanden af. Hij rende voort zoo snel als de wervelwind; de aarde 
dreunde ervan, de hemel verduisterde door de opgeworpen aarde, de steile kanten 
van den poel stortten naar beneden en zelfs de gele ondergrond werd zichtbaar. Alle 
dieren, die hij bij zich had, vlogen van hem weg; de bijen, die op zijn buik 
nestelden, de. gele wespen op zijn staart, de sitjoetjoeë* in zijn ooren en de paxzaÂ 
lang in zijn neus, begonnen hun zoo vergiftige beten uit te deelen. Barakat en 
Baroeliëh liepen wat zij loopen konden, waarbij zij allerlei luchtsprongen deden, maar 
si Tambahi deed nog het ergste en gedroeg zich als een krankzinnige. 
Alle drie hadden bijna hun bewustzijn verloren; vol angst kropen zij overal 
rond, daar de ziel moeielijk het lichaam verlaten kon. 
Si Barakat had een wond aan het oog gekregen, si Baroeliëh aan t hoofd en 
terwijl si Tambahi in een roekamboom klom, verschool si Baroeliëh zich in een salak. 
Alles werd rood geverfd door hun bloed; bovendien hadden zij nog veel te verduren van 
de vergiftige steken. zoodat zij niets deden dan kreunen. 
Dewijl si Binoeang niemand meer zag, keerde hij weer in den poel terug. 
Langzamerhand kwamen de drie personen weer tot hun bewustzijn, doch zoodra zij 
bijgekomen waren, gevoelden zij plotseling weer pijn en merkten zij, dat zij gewond 
waren. 
Si Tambahi begon nu in den salak hard te schreeuwen, roepende: „zegt vrien- 
den; hoe zal dat met mij afloopen; ik ben gewond en lijd daarenboven door de ver- 
giftige beten onbeschrijfelijke pijnen; ’t is alsof het inwendig bij mij brandt, terwijl 
ook mijn oog ter groote van een kippenei is opgezwollen!” 
Dit hoorende schreeuwde si Barakat van uit den dadap en si Baroeliëh van 
uit den roekamboom; „shet is met ens nog veel erger; onze ooren zijn geheel door- 
gescheurd; onze neus is zoo gezwollen, dat er geen gaten meer in zijn en onze oogen doen 
een pijn alsof zij verbrand zijn.” 
Si Tambahi voegde er nog bij: vach vrienden, hoe zal dat toch afloopen; mijn 
voeten zijn één wond en al!” 
