

tE AE dd PD vr je Pi a 

57 
_ Daarop sprong hij naar beneden en kroop op handen en voeten verder. 
Si Barakat riep nu: „maak een ladder voor ons, dan kunnen wij afdalen.” 
Tambahi hakte nu een ladder en plaatste dien tegen den boom, waarop eerst 
Barakat en daarna Baroeliëh naar beneden klom. 
Hier nu zeiden zij tegen elkander: „wanneer wij vooruit geweten hadden, dat 
dit gebeuren zou, waarom zouden wij dan hier gekomen zijn! Wat toch kan ons die 
buffel schelen, om voor hem bijna het leven te verliezen. Wij zijn hierheen gekomen 
omdat. wij dachten, dat het een gewone buffel zijn zou; en al hadden wij daarenboven 
si Binoeang gevangen, dan zou dat toch niet gegeven hebben. Onze vorstin is al zeer 
onverstandig met doelloos schade te willen lijden, omdat een vreemde gaat trouwen, 
terwijl wij daarenboven hier nog veel pijn hebben door te staan. Liever echter dan 
op deze plaats om te komen, sterven wij op weg naar hnis.” 
Zij keerden nu, badende in hun bloed, langs den vroegeren weg naar huis terug, 
nu eens schreiende dan weer lachende bij de gedachte aan hetgeen zij ondervonden 
hadden. 
Zoodoende legden zij een eind wegs af, totdat zij weer langzamerhand de 
kampoeng Medan Saba genaderd waren, waar de lieden die vroeger rijst te drogen gelegd 
hadden hen, toen zij het erf overstaken, toeriepen : „wij hebben onze rijst al opgenomen, 
maar langs welken kant hebt gij den buffel gebracht, waarvoor wij in ons werk 
gestoord zijn geworden ?”’ 
Si Berakat antwoordde: „maakt maar niet zooveel praatjes, als gij er niet van 
houdt iemand te krenken; ge hebt immers niet gezien, wat er gebeurd is. Kijkt maar 
eens wat wij moesten verduren; het bloed loopt ons uit voorhoofd, neus en voeten. 
Dat is gekomen, omdat wij bang waren het leven te verliezen, toen wij door dien 
verwenschten buffel achterna gezeten werden.” 
Zij gingen weer verder, naderden al meer en meer en kwamen aan de vorstelijke 
woning, die zij, het voorplein overstekende, binnentraden. 
„Vergiffenis Boendó Kandoeng, vergiffenis Toenkoe,” zeiden zij schreiende, 
„wij hebben si Binoeang niet kunnen grijpen en zie eens wat wij ondervonden 
hebben; wij hebben met den dood geworsteld en gebaad in ons bloed; doch dit is 
niet het eenige, waaronder wij lijden, maar wij hebben ook wonden en vergiftige beten 
en als daar nu wellicht koudvuur bij komt, dan zouden wij eindeloos berouw hebben 
(gegaan te zijn). 
Dit hoorende, begon de Toeankoe te glimlachen en zeide hij: „met Uw wel- 
meenen Boendó Kandoeng; wien denkt gij, dat wij nu tegen loon zullen uitzenden 
om si Binoeang te vangen. Door si Barakat te zenden hadden wij bijna dubbele 
schade geleden en reeds dadelijk heb ik gezegd, dat hij een hoog woord voert, veel te 
onnadenkend handelt en niet op God vertrouwt. 
Op deze woorden sprak Boendö Kandoeng: „komaan Mage* Pandapatan, haal 
mijn zoon Tjindoer Mató maar. Hij is naar de kampoeng Solo® dalam, in de woning 
van djoearó Medan Labiëh. Zeg hem, dat hij onmiddelijk thuis komt.” 
