58 
Op dat bevel ging Mage” Pandapantan op weg; hij liep op een sukkeldrafje 
en kwam na eenigen tijd aan de kampoeng van Djoearó Medan Labiëh. 
Tjindoer Matö ontstelde; hij wierp zijn damarnoten weg en zeide: Zeg Mage’ 
Pandapatan is Boendö Kandoeng wellicht ziek of maakt de Toeankoe zich over het 
een of ander ongerust, dat ge zoo hard loopt!” 
Mage” Pandapatan antwoordde hierop: „luister jongeheer, onze meesteres heeft 
bevolen, dat gij terstond naar huis moet komen en dit bevel breng ik U over!’ 
Tjindoer Mató kwam nu naar beneden en beiden sloegen op een drafje den 
weg naar huis in. Na eenigen tijd kwamen zij aan het vorstelijk verblijf en, het 
voorplein overgaande, traden zij het paleis binnen. 
Nu sprak Tiindoer Mató; wvergiffenis Toeankoe, wat U te bevelen hebt, zal 
ik eerbiedig op mij nemen.” 
„Wel mijn kind!” sprak toen Boendó Kandoeng, de reden, dat ik U heb 
laten roepen is, omdat ik ten einde raad ben omtrent iets, dat niet twijfelachtig blij- 
ven mag (tusschen rijp en onrijp; over dag dicht en ’s nachts geopend zijnde); het is 
mij onmogelijk terug te komen van hetgeen mij in de raadsvergadering is ontvallen ; 
liever nog zou ik sterven. Welk middel weet ge nu voor me om si Binoeang te 
vangen, opdat die zaak een goed einde hebbe en ik er niet meer zoo over behoef 
te tobben. Niemand anders dan gij zult hem kunnen vangen.” 
Tjindoer Matö, dit hoorende, sprak: wvvergiffenis Boendö Kandoeng, ver- 
giffenis Toeankoe! Waartoe zou mijn leven anders kunnen dienen! Moeder heeft 
mij van jongs af opgevoed en mij wit gevoel van liefde de teederste zorgen bewezen. 
Al zou ik dan ook tot aan den hemel of tot in het diepste van de zee moeten gaan, 
als daardoor Uw schande maar uitgewischt wordt. 
Indien ik in #4 leven blijf, zal ík het moeilijkste voor U ten uitvoer bren- 
gen, mits het voor mij bereikbaar is, (ik zal het in den mond nemen en er mee weg 
vliegen, tenzij het verdwijnt en in wolken verandert; maar blijft het op de aarde, 
dan zal ik het tot gruis maken). Heb dus maar geen zorg meer moeder; zoo God 
wil, ga ik morgen op reis.” 
Intusschen was de achtermiddag verstreken en de duisternis ingevallen, zoo- 
dat men de damarpijpen aanstak. Dien ganschen nacht deed men geen oog dicht, daar 
Boendö Kandoeng, de Toeankoe en Tjindoer Matò druk bezig bleven met elkander te 
onderrichten en samen te beraadslagen; en toen nu de morgen aangebroken en het 
zoowat zeven uur geworden was, sprak Boendö Kandoeng: wkomaan Boengö Tjinò, 
kook nu wat rijst en goelai; want mijn kind zal naar het woud gaan om si Binoeang 
te vangen, wijl ik te veel gezegd heb en daarover thans in het nauw zit.” 
Boengö Tjinö, dit hoorende, antwoordde; wmet Uw welmeenen meesteres, de 
rijst is reeds in de Aedangan en de goelai al klaar; zij behoeven slechts opgediend 
te worden!” 
Hierna zette Tjindoer Matö zich aan den maaltijd en toen hij gegeten en 
