
59 
gedronken had, nam hij een betelpruimpje van den voorraad, die in zijn zakdoek klaar 
gemaakt lag, om op reis te dienen— 
Boendöó Kandoeng sprak nu: /ga nu mijn kind! terwijl het nog niet laat is, 
want het oord, waar ge heen trekt, is ver en zeer onherbergzaam.” 
| Toen Tjindoer Mato gereed stond om te vertrekken, zeide hij: wvergiffenis 
_ Boendö Kandoeng, vergiffenis Toeankoe, duizendmaal vergiffenis, machtig gebieder 
van dit rijk, moge Boendó Kandoeng aan God en den propheet en de 44: wali’s voor 
mij bidden; dan zal ik, zoo Boendó Kandoeng, Toeankoe en onze landstreek heilig 
zijn, si Binoeang meebrengen; dan zal ik geen vergeefsche moeite doen en Boendó 
Kandoeng niet beschaamd gemaakt worden.” 
Hierop vervolgde hij: „dan ga ik nu heen.” 
„Loo God wil is dat goed! antwoordde Boendó Kandoeng. „Wees gelukkig 
en leef lang; moogt gij bevrijd blijven van alle onheil en gelukkig met si Binoeang 
thuis terugkeeren ! ” 
Thans ging Tjindoer Mató op weg. Nadat hij het paleis verlaten had, volgde 
hij de voetpaden, die naar den grooten weg geleidden ; hij stak de vlakte si Kadoedoeä® 
en daarna die van si Katoetoeih over en kwam toen op die van si Raudjanó matú 
mamandang, de plaats, waar si Binoeang zich ophield. Nadat hij nu nog een eind 
verder had geloopen, bereikte hij de vallei van Boeki*Rimbö bigau, waar de bamban 
met dorens, de manau malanteh boenië en de karoemboei®nan batareh groeit, aan deze 
zijde van den berg si Goentang-goentang, daar waar men gewoon is vogels te vangen. 
Na eenige oogenblikken ontdekte hij diepe sporen, die naar beneden gingen en toen 
het hem bleek, dat het die van Binoeang waren, begon hij te glimlachen. Er waren 
vrij diepe kuilen in den grond, waar Tjindoer Mató over heen sprong. Ken oogen- 
blik later kwam hij bij den boom, waaraan de buffel gewoon was zich te schuren, 
en waar de modder tot aan de takken van de haróboomen opgehoopt lag. Tjindoer 
Matö liep nog verder en kwam eindelijk aan het moeras van Boeki*Bimbó bigau. 
Daar nestelden bidai slangen en groeide de papaja met roode bloesems; rechts ervan 
was een waterput, waarin een bezoar steen en links een beschreven talang; men trof 
er een paroepoekboom met gekleurde strepen aan; pimpimggras, dat overal even hoog 
was en een batoeng, die slechts uit een stam bestond. Daar nu lag Binoeang in een 
poel in bruine aarde; het water bewoog zich kabbelend voorwaarts en bereikte als 
groote golven den oever, waar zij onder een hevig geweld tegenaan sloegen. 
Tjindoer Mató stond aan den rand van den poel stil, deed zijn kain wat ste- 
viger om de lendenen, bond hem nog vaster met zijn buikband, trok de mouwen van 
zijn baadje en de pijpen van zijn broek naar de hoogte, nam zijn destar van het 
hoofd en stak een betelpruimpje in den mond. Daarna blikte hij ten hemel, boog 
het hoofd ter aarde, maakte rechts en links een sambah en riep de hulp van God 
in (waarna hij zeide) „zeg Binoeang! kom er nu eerst uit, dan zullen wij samen wat 
keuvelen en zal ik U verklaren wat er gebeuren moet.” 
Toen Binoeang dit hoorde, stond hij stil; zijn oogen draaiden in zijn hoofd; 
