60 
zijn ooren werden rood; hij stak den staart tusschen de pooten, schudde zijn horens, 
liet een zacht gekreun hooren, kromde zich en holde toen vooruit. 
Het was alsof er een orkaan loeide; de grond schudde als bij een zware aard- 
beving, het zand verduisterde de lucht, de steile oeverwanden stortten in, het gele 
zand van den ondergrond vloog naar de hoogte en bedekte het veld met een stoflaag. 
Vervolgens vloog hij op Tjindoer Mató af, maar juist toen hij bij hem was, 
sprong deze ter zijde, slechts even bijtijds om niet door zijn horens geraakt te worden. 
Tjindoer Mató sprak nu: „wat voert ge toch uit Binoeang; ge lijkt wel mal, 
doch grapjes maken komt van daag niet te pas!” 
Binoeang, dit hoorende, werd zeer boos, zoodat het scheen alsof de duivel en 
andere booze geesten in hem gevaren waren. Met alle kracht rende hij op Tjindoer 
Matö af en nu vlogen al de dieren, die op zijn lichaam zaten, van hem weg; de 
bijen van zijn buik, de wespen van zijn kin, de kararawai uit zijn ooren, de panah Liang 
uit zijn neusgaten; de piangis uit de hoeken van zijn oogen, allen vlogen van hem. 
Fjindoer Matö nam den destar van het hoofd en daarmede rechts en links van 
zich slaande, zeide hij lachende: /maar venijnige dieren, wat bemoeit ge U met ons; 
wij willen samen wat pret maken, keert dus naar Uw haak terug; want anders loopt 
het verkeerd af! ” 
Binoeang holde nu zoo verwoed op hem af, dat modder en zand vermengd 
met het drabbige water van den poel naar omhoog spatten, maar Tjindoer Matö 
sprong naar de rechter zijde (zeggende): wwat zijt ge toch ondeugend Binoeang! 
Wees toch niet zoo eigenzinnig en geef U liever aan de voorzienigheid over; want 
te doen zooals ge nu doet, is een hopeloos werk!” 
Hierop nam hij zijn geborduurden zakdoek en stak een betelpruimpje in den mond. 
Toen nu si Binoeang al weder op hem afkwam, sprong Tjindoer Matö ter 
linkerzijde en hem een klap met de vlakke hand gevende, sprak hij, terwijl hij hem 
bespuwde: „stil broertje, ge moogt aan kwade ingevingen geen gevolg geven ; de boo- 
ze toch verliest zijn denkvermogen en die haastig te werk gaat, wordt daar zelf het 
slachtoffer van! ” 
Daarop klopte hij si Binoeang eens op den rug, waardoor het dier wat kal- 
mer en rustiger werd. 
„luister uu eens!” hernam Tjindoer Matö, rik bid U, denk er nu niet lan- 
ger over U te verzetten, want ge zoudt slechts vergeefsche moeite doen en alleen U 
zelven leed berokkenen. Wees dus stil Boejoeng, handel niet eigenzinn'g en word 
niet iedermaal boos, want een boos mensch is altijd onvoorzichtig. Hoor nu goed naar 
hetgeen ik zeg; ik ben hier niet gekomen uit eigen beweging, maar ik ben gezonden 
door Boendö Kandoeng en op last van den Toeankoe van Tandjoeng Boengö en de 
rijksgrooten. Zoo God wil, zullen wij door onze meesteres naar de landstreek Kalawi 
en wel naar Soengai Ngiang gezonden worden, waar wij geheel vreemd zijn!” 
Toen Binoeang dit hoorde, likte hij de handen van Tjindoer Matö; hij lichtte 
den staart op, bewoog de ooren heen en weer en kreeg tranen in de oogen. 

