

61 
Tjindoer Mató begon hem nu schoon te wrijven en nam een rotting , waarmede 
hij Binoeang vastbond. Hierop stak hij een betelpruimpje in den mond, hij bespuwde 
_Binoeang en hem driemaal op den rug kloppende (sprak hij) „mu moet gij U niet 
meer verzetten en mij maar volgen; gebruik nu uw verstand en volg niet uw eigen 
hoofd, opdat wij niet in gevaar komen! ” 
Binoeang hield zich stil en Tjindoer Matö leidde hem uit den bruinen modder- 
poel in het moeras van rimbö bigau en klom met hem van uit het dal naar boven. 
Van daar kwam hij eerst op de vlakte si Randjanö vervolgens op die van si Katoe- 
toeih en daarna op die van Koeni Tamoe. Bij de kampoeng Medan Saba gekomen 
waren de menschen daar verwonderd en Tjindoer Matö met si Binoeang ziende ver- 
schijnen, begonnen mannen zoowel als vrouwen, luidkeels te schreeuwen. Alles ge- 
raakte er in opschudding; de eekhoren (toepaî djandjang) keek naar beneden; de sim- 
pa-aap begon te schreeuwen; de kippen begonnen te kakelen en de menigte riep : 
„wat is dat vrienden, nog nooit hebben wij zulk een grooten buffel gezien! Waartoe 
zou die wel dienen moeten? Onz: kinderen zullen er van schrikken en velen ten 
‚gevolge daarvan de koorts krijgen en sterven, waardoor wij in leed gedompeld zullen 
worden.” Hen ander zeide: „dit geval zou oorzaak kunnen zijn, dat mijn kind plot- 
seling dood bleef, hetgeen mij een eindeloos verdriet zou veroorzaken” Zij droegen 
hun kinderen weg, maar niemand had zijn eigen kind; zonder het te weten had 
men dat van een ander genomen. 
Van die kampoeng bewoners liepen er sommigen naar den zolder, anderen kro-, 
pen langs de wanden op; dezen klommen boven in de klapperboomen, genen weer in 
de palen van hun huis, nieuwsgierig als zij waren om te kijken. Tjindoer Matö glim, 
achte, toen hij dat alles zag en vervolgde zijn weg, si Binoeang achter zich voort- 
trekkende. 
Vervolgens kwam hij op de vlakte Pangimpauan en, de vlakte Pandjamoean 
overstekende, bereikte hij den grooten weg, van waar hij eindelijk op het pad kwam, 
dat naar de vorstelijke verblijven leidde. Op het voorplein verschenen, bond hij si 
Binoeang vast en ging naar boven. 
Boendö Kandoeng keek op en Tjindoer Matö met si Binoeang gewaar wordende, 
zeide zij: „wel mijn jongen, mijn Tjindoer Matö, vlinder van deze groote woning, 
vlugste haan van den galanggang, vertrouweling in de negorij; gij, die wijs en slim 
zijt, die inneemt door Uw spreken en immer bereid zijt te sterven, waar het geldt 
de schande van Uw moeder weg te wisschen, ge zijt dus weer geslaagd in hetgeen 
ge ten uitvoer zoudt brengen!” 
Dit hoorende zeide Tjindoer Matö: „met Uw welmeenen Boends Kandoeng en 
Toeankoe, wat si Binoeang betreft, ik heb hem vastgebonden op het voorplein aan 
den heiligen kamoeningboom !” 
Op deze woorden ging Boendö Kandoeng met al haar hofjuffers naar beneden, 
waar zij zeide: „wel Binoeang, wat zijn wij lang van elkander gescheiden geweest, 
wel volle twaalf jaren, en wat zijt ge groot geworden in dien tijd!” 
