



63 
Toen alzoo gevonden was, wat er gezocht moest worden, sprak de Toeankoe: 
„met Uw welmeenen moeder, weet ge wat U nu doen moest? Laat, terwijl het nog 
licht is, een spierwit bord vol kleine scheurtjes halen; laat het met zorg afwasschen 
en op de andjoeng leggen; laat men Uw stalen mesje nemen en het goed scherp slij- 
pen benevens wat Barosbenzoë uit Uw bewaarplaats en ook deze op de andjoeng 
brengen: vervolgens nog wat soelah-peper, drie zuiver witte pennen van een stekel- 
varken, drie naalden die in de hand gebroken zijn, een gemberwortel, zeven klap- 
pernerven, zeven kaarsen en den spiegel (tamin taroeih) uit het gouden kastje. Laat 
men dit echter doen, nu het nog dag is, want in de duisternis moet men zich te veel 
haasten.” 
Boendö Kandoeng liet op deze woorden alles op de andjoeng brengen en toen 
nu de avond begon te vallen, werden de damarpijpen aangestoken. Nadat men 
gegeten en gedronken had, sprak de Toeankoe: „paleisbewoners, dezen nacht wensch 
ik met (mijn broeder) nog het een en ander te overleggen!” en zich tot zijn moe- 
der keerende vervolgde hij: vergiffenis moeder, ik verzoek U laat de lieden nu stil 
zijn en verbied hen leven te maken of te stoeien, want wij hebben een gewichtig 
werk te verrichten.” 
Het gelaat van Boendö Kandoeng betrok bij dit gezegde, terwijl zij zeide: 
„spreek toch niet zoo ombedacht; als ge niet weet, hoe ge spreken moet, zwijg dan 
hever stil; ik ben toch immers geen slavin! Komt aan lieden,” vervolgde zij, „laat 
uw muziekinstrumenten nu maar eens hooren!” 
De paleisbewoners echter durfden geen van allen iets te zeggen, geen haan 
kraaide, geen kat miauwde, geen plank kraakte er. 
„Kom Katjindoean! hernam de Toeankoe, laten wij nu op de andjoeng gaan !” 
Hierop beklom hij, gevolgd door Tjindoer Matö, de andjoeng, waar zij eenige 
oogenblikken later als leeuwen tegen over elkander gezeten waren. 
De Toeankoe zeide nu: „Kom Katjindoean zie nu goed toe, en”, vervolgde hij, 
„Tjandai nan Goerawan, maak nu vuur in de rookpan !” 
Toen Goerawan dit gedaan had, bracht zij de rookpan naar de andjoeng, 
waar Kantjindoean ze aannam om daarna de deur af te sluiten. Hierna legde de 
Toeankoe wat benzoë op het vuur en, de liman's in den rook houdende, deed hij 
zijn heilgroet aan den propheet en vroeg God om hulp ; vervolgens strooide hij ta- 
warpoeder met gele rijst vermengd over den grond, begon met een bundel klapperner- 
ven om zich heen te slaan, blikte tem hemel, boog zich ter aarde, prevelde nogmaals 
zijn heilgroet, nam daarop een flesch en sprenkelde daaruit dauwwater om zich 
heen. Vervolgens ontblootte hij den spiegel fjamin taroeih; hij nam het mesje en 
sneed daarmede, onder het uiten van den salam, drie himauvruchten in stukken. 
De tampoek’s vereenigden zich, doch gingen daarna weer van elkander om vervolgens 
in het bord rond te draaien en eindelijk in den vorm van een drichoek in het 
midden stil te blijven liggen. Nadat dit afgeloopen was, kneep hij de limau’s uit 
en begon te bidden, waarin hij zich zoo zeer verdiepte, dat zijn blik door een zwar- 
